Τα συναισθήματα και οτιδήποτε νιώθουμε, δεν καθρεφτίζουν τα γεγονότα. Είναι υποκειμενικά παροδικά φαινόμενα χωρίς αντικειμενική αξία. Είναι προϊόντα υποκειμενικών εσωτερικών διεργασιών. Είναι δείκτες που μας δείχνουν πώς λειτουργεί το σύστημα σώμα-νους όταν έρχεται αντιμέτωπο με συγκεκριμένες συνθήκες και εμπειρίες.
Κάθε φορά που νιώθουμε κάτι, ειδικά όταν αυτό είναι έντονο και επαναλαμβανόμενο, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να το διερευνήσουμε, να δούμε γιατί νιώθουμε έτσι, ποιες είναι οι νοητικές διεργασίες που προηγήθηκαν (πεποιθήσεις, ερμηνείες, υποθέσεις, ρόλοι, κανόνες, πρέπει, κ.ά.), να του δώσουμε χώρο να εξελιχθεί, να το νιώσουμε χωρίς να το αποφεύγουμε και να το αποσυνδέσουμε αιτιακά από τα εξωτερικά γεγονότα.
Εάν αυτή η στάση είχε εμπεδωθεί σε όλους μας μέσα από την εκπαίδευση στο σχολείο και την οικογένεια, οι άνθρωποι δεν θα υπέφεραν όπως υποφέρουν και, κυρίως, δεν θα αντιδρούσαν με ακραίους τρόπους ενάντια σε άλλους ανθρώπους, προσπαθώντας να εξαλείψουν δήθεν εξωτερικές αιτίες γι’ αυτά που νιώθουν μέσα τους.
Η διαφορά αυτής της στάσης είναι περισσότερο ποιοτική, παρά ποσοτική. Μπορεί κάποιος να νιώθει κατάθλιψη, φόβο, άγχος, θυμό, ή οτιδήποτε άλλο, ακόμα και αν γνωρίζει τα παραπάνω, αλλά η διαφορά μεταξύ του “η ζωή μου είναι χάλια, όλα είναι μαύρα” και του “ξέρω ότι αυτό που νιώθω είναι κατάθλιψη” είναι τεράστια.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
Διαβάστε επίσης:
