Κατηγορία: Ζω συνειδητά-Mindfulness
Γίνομαι πιο συνειδητός σημαίνει αποκτώ μεγαλύτερη επίγνωση για τα φαινόμενα που συμβαίνουν μέσα μου, γνωρίζω βιωματικά την πραγματική φύση του εαυτού μου και αφαιρώ την προσοχή μου από τις σκέψεις όσο πιο συχνά γίνεται, κατευθύνοντάς τη προς την επίγνωση των εμπειριών.
Όταν νιώθουμε απόρριψη, θυμό, μίσος, φόβο, ντροπή, ενοχές, εκδίκηση ή κάτι άλλο, δεν σημαίνει ότι αυτό που νιώθουμε προέρχεται από κάποιο γεγονός. Κανένα γεγονός δεν συνδέεται εκ φύσεως με κάποιο συναίσθημα.
Οι σκέψεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που βιώνουμε τις εμπειρίες μας. Μπορεί να συμβεί κάτι ασήμαντο, αλλά ο τρόπος που το ερμηνεύουμε να το κάνει τεράστιο. Ή μπορεί να συμβεί κάτι δύσκολο, αλλά η στάση μας να το κάνει διαχειρίσιμο. Το να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τις ωφέλιμες από τις βλαβερές σκέψεις δεν είναι απλώς μια τεχνική· είναι μια δεξιότητα που αλλάζει την ποιότητα της ζωής μας.
Τρεις είναι οι βασικοί άξονες στους οποίους κινείται κάποιος που αρχίζει να ζει πιο συνειδητά: η μείωση της φλυαρίας του νου, η αύξηση της επίγνωσης των εμπειριών του σώματος και η αναγνώριση της επίγνωσης ως την πραγματική φύση του εαυτού.
Ο κυριότερος λόγος που αναμασάμε συνεχώς το παρελθόν και δεν μένουμε στο παρόν, είναι αυτό που στη θεραπεία Gestalt αναφέρεται σαν "εκκρεμότητες".
Όταν κάνετε κάτι, οτιδήποτε, παρατηρήστε πώς η προσοχή σας τις περισσότερες φορές δεν είναι εστιασμένη σ' αυτό που κάνετε. Παρατηρήστε τη φλυαρία του νου, τις αναδρομές του στο παρελθόν, τις ερμηνείες και τις κριτικές που δημιουργεί, αντί να είναι απλά παρών στην εμπειρία.
Μάθε να παρατηρείς τις σκέψεις που δημιουργεί ο νους σου. Μάθε να αναγνωρίζεις αυτές που σε βοηθάνε πραγματικά, από τις άλλες που αποτελούν την άσκοπη φλυαρία για το παρελθόν, το μέλλον, την ασφάλεια, την επάρκεια, την ανεπάρκεια και την αξία του εαυτού σου.
Η αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο εξαρτάται από το κατά πόσο έχουμε προσεγγίσει την αληθινή μας φύση. Δηλαδή, πόσο καλά έχουμε κατανοήσει αυτό που ονομάζουμε ύπαρξη ή ζωή.
Όταν δίνεις την προσοχή σου ολοκληρωτικά -δηλαδή, προσέχεις με το νου σου, τα μάτια σου, την καρδιά σου, τα νεύρα σου- θα δεις πως δεν υπάρχει απολύτως κανένα κέντρο.
Όταν χανόμαστε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή εμπειρία, είτε πρόκειται για σκέψη, ομιλία ή απλά παρακολούθηση της τηλεόρασης, όταν απασχολούμαστε με τη δουλειά μας ή με τις δουλειές στο σπίτι, όταν ανησυχούμε για τη ζωή μας ή απλά νιώθουμε συγκεκριμένα συναισθήματα, αισθήσεις, χαρές ή λύπες, παρότι είμαστε ξύπνιοι και δεν κοιμόμαστε, δεν έχουμε επίγνωση.
Απελευθερώνεσαι από τις σκέψεις και τα συναισθήματα δυστυχίας όταν βλέπεις πως δεν είσαι κτήμα τους, ακόμα και αν νιώθεις έτσι εκείνη τη στιγμή. Απλά κατοικούν προσωρινά εντός σου.
Η ζωή μας αποτελεί μια προβολή της ψυχικής και πνευματικής μας κατάστασης.
Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσεις τη διαφορά ανάμεσα στην υγιή λειτουργία σου και στο αναλυτικό σου μυαλό είναι μια παρομοίωση. Φαντάσου ότι κάθεσαι δίπλα σε μια φωτιά με ξύλα, ψηλά σε ένα βουνό.
Ο Επίκτητος, αν και δεν άφησε κανένα γραπτό έργο, σκιαγράφησε με τη ζωή του το μονοπάτι προς την ευτυχία, την ολοκλήρωση και την ηρεμία. Στο κείμενο που ακολουθεί παρουσιάζονται κάποια αποσπάσματα της διδασκαλίας του, όπως τα κατέγραψε ο μαθητής του Φλάβιος Αρριανός (από το βιβλίο "Η τέχνη του ζην", Σάρον Λέμπελ, εκδ. Πύρινος Κόσμος).
Στον θάνατο του πατέρα μου η μητέρα μου δεν υπέφερε ψυχολογικά. Το περίμενε και το ήξερε ότι θα πέθαινε ο άντρας της. Το είχε αποδεχτεί και γι' αυτό ήταν ήρεμη. Ώσπου μια μέρα ήρθε στο σπίτι ένας ξάδερφός της και μόλις την είδε τής είπε "αχ καημενούλα". Και αυτό ήταν αρκετό για να κάνει τη μητέρα μου να ξεσπάσει σε κλάματα.
