Γιατί δεν είναι βοηθητικό να λέμε σε κάποιον "μη φοβάσαι" ή "μη στενοχωριέσαι"
Φανταστείτε την εξής σκηνή: είστε συνοδηγός σε ένα παλιό αυτοκίνητο μικρού κυβισμού που οδηγεί ένας φίλος σας. Το αυτοκίνητο δεν είναι φτιαγμένο για μεγάλες ταχύτητες, ούτε για άνετα ταξίδια. Καθώς οδηγεί ο φίλος σας στην εθνική, εσείς του λέτε "μην πας τόσο αργά", ή όταν πατάει μια λακκούβα τού λέτε "δεν γίνεται να μην τραντάζεται τόσο πολύ το αυτοκίνητο;".
Κάθε προσδοκία αποτελεί πιθανή αιτία δυστυχίας και πόνου
Προσδοκώ σημαίνει περιμένω από κάτι να είναι, ή να εξελιχθεί, όπως το φαντάζομαι. Για να εμφανιστεί η προσδοκία πρέπει να χάσουμε την επαφή με το παρόν και να ακολουθήσουμε τις σκέψεις που περιγράφουν τις εμπειρίες μας στο μέλλον, με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιείται η αίσθηση της ασφάλειάς μας ή η εγωική μας αξία.
Γιατί όσο προχωράμε στην αυτογνωσία εξασθενεί η αίσθηση του ελέγχου
Στο ερώτημα αν υπάρχει έλεγχος ή όχι, οι περισσότεροι που ασχολούνται με την αυτογνωσία θα απαντήσουν "όχι!". Σε αυτό το συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει οποιοσδήποτε γνωρίσει πώς λειτουργεί το ανθρώπινο σύστημα σώματος-νου μέσα από την παρατήρηση. Χωρίς γνωστικά φίλτρα, βιωματικά πια, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο έλεγχος είναι μια ακόμα αίσθηση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




























