Οι πιο πολλοί από μας νομίζουν ότι η επίγνωση είναι κάτι μυστηριώδες στο οποίο πρέπει να εξασκηθεί κανείς και ότι πρέπει να μαζευόμαστε κάθε μέρα και να μιλάμε για την επίγνωση.
Μ' αυτό τον τρόπο δεν καταφέρνεις ποτέ να έχεις επίγνωση. Αλλά αν έχεις επίγνωση των εξωτερικών πραγμάτων -των στροφών του δρόμου, του σχήματος των δέντρων, του χρώματος των ρούχων κάποιου άλλου, της κορυφογραμμής των βουνών με φόντο το γαλάζιο ουρανό, της λεπτότητας ενός λουλουδιού, του πόνου στο πρόσωπο ενός περαστικού, της άγνοιας, του μίσους, της ζήλιας των άλλων, της ομορφιάς της γης- τότε, έχοντας επίγνωση όλων αυτών των εξωτερικών πραγμάτων χωρίς επίκριση, χωρίς επιλογές, μπορείς να αφεθείς στα κύματα της εσωτερικής επίγνωσης.
Τότε θα έχετε επίγνωση των δικών σας αντιδράσεων, της δικής σας ζήλιας. Από την εξωτερική επίγνωση περνάς στην εσωτερική. Αν όμως δεν έχεις επίγνωση του εξωτερικού, δεν μπορείς να έχεις και μέσα σου.
Όταν υπάρχει εσωτερική επίγνωση κάθε δραστηριότητας του νου σου και του σώματός σου, όταν έχεις επίγνωση των σκέψεών σου, των συναισθημάτων σου -κρυφών και φανερών, συνειδητών και ασυνείδητων- τότε, μέσα απ' αυτή την επίγνωση, έρχεται μια διαύγεια που δεν έχει επιβληθεί, δεν έχει φτιαχτεί από τον νου. Και χωρίς αυτή τη διαύγεια κάντε ό,τι θέλετε: ψάξτε τους ουρανούς, τη γη και τα βάθη της συνείδησης, αλλά ποτέ δεν θ' ανακαλύψετε τι είναι αληθινό.
*Από το βιβλίο "Εγώ χωρίς Εγώ", Κρισναμούρτι, Εκδ. Καστανιώτη
Διαβάστε επίσης:
