Όταν έχουμε ωραίες πνευματικές εμπειρίες, όλα είναι καλά. Αλλά όταν φεύγουν, το εγώ υποφέρει και βρίσκεται ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, και τώρα αναζητά μια ακόμη εμπειρία γαλήνης, διαύγειας ή ευδαιμονίας. Έτσι, η αναζήτηση των εμπειριών κρατά ζωντανό τον αναζητητή. Διατηρεί την αίσθηση ότι «είμαι κάποιος συγκεκριμένος» και ότι αυτό που μου λείπει είναι μια ακόμη εμπειρία. Ότι χρειάζομαι την ευτυχία και θα τη βρω κάπου έξω από εμένα.
Όταν εμφανίζεται το πνευματικό μονοπάτι, λέμε «δεν ψάχνω πλέον την ευτυχία στον εξωτερικό κόσμο», ωστόσο, με έναν λεπτό και σχεδόν ανεπαίσθητο τρόπο, το εγώ συνεχίζει να επιδιώκει μια διαρκή εσωτερική ευτυχία - μια κατάσταση του νου όπου δεν υπάρχουν ανησυχίες, προβλήματα ή η αίσθηση έλλειψης.
Παρατήρησε ότι ακόμη και αυτές τις καταστάσεις τις φανταζόμαστε ως κάτι που θα συμβεί σε εμάς στο μέλλον. Αυτή η συνεχής επιθυμία για κάτι που δεν υπάρχει ακόμη, αλλά αναμένεται να έρθει, είναι εκείνη που διατηρεί την ταύτιση με τον νου. Αντίθετα, η αυτογνωσία μάς κατευθύνει αλλού: τι είναι αυτό που έχει επίγνωση της γαλήνης; Τι είναι αυτό που έχει επίγνωση της ταραχής ή της αίσθησης έλλειψης; Τι είναι αυτό που αντιλαμβάνεται την επιθυμία; Αυτό που έχει επίγνωση είναι εδώ και τώρα, πάντοτε παρόν, όπως είναι - είτε η εκάστοτε εμπειρία είναι ευχάριστη, είτε δυσάρεστη.
Ο νους εναλλάσσεται ανάμεσα στην ανακούφιση και την ένταση. Τα συναισθήματα μεταβάλλονται, άλλοτε βιώνουμε χαρά και άλλοτε θλίψη. Εκείνο όμως που πραγματικά αναζητούμε, και στο οποίο μας οδηγεί η αυτοδιερεύνηση, είναι ο διαρκώς παρών Εαυτός, πριν από την έλευση και την αποχώρηση όλων των νοητικών και συναισθηματικών καταστάσεων.
~Sunny Sharma
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
.jpg)
