Η σκέψη "Ποιος είμαι Εγώ;" (που είναι απλώς ένα τέχνασμα για να στρέψουμε την προσοχή μας προς τον εαυτό), αφού καταστρέψει όλες τις άλλες σκέψεις, θα καταστραφεί κι αυτή όπως το ραβδί που χρησιμοποιούν για να ανακατεύουν την πυρά στο αποτεφρωτήριο.
Αν αναδυθούν άλλες σκέψεις (κάτι που μαρτυρεί ότι η προσοχή ξέφυγε από τον Εαυτό), κανείς οφείλει, χωρίς να επιτρέψει την ολοκλήρωση του ειρμού, να ερευνήσει: "Σε ποιον φανερώθηκαν;".
Όσες σκέψεις κι αν αναδυθούν, τι πειράζει; Μόλις αναδυθεί μια σκέψη, αν αμέσως ερευνήσεις: "Σε ποιον φανερώθηκε αυτό;", η απάντηση που θα έρθει είναι: "Σ' εμένα". Αν κατόπιν ερευνήσεις: "Ποιος είμαι Εγώ;", ο νους (η ικανότητά μας να προσέχουμε) θα στραφεί στην πηγή της, τον Εαυτό.
Τέλος, εφόσον ουδείς είναι παρών να την προσέξει, η σκέψη που αναδύθηκε θα καταλαγιάσει. Μέσα από επανειλημμένη τέτοια άσκηση, η ικανότητα του νου να διαμένει στην πηγή του αυξάνει.
*Από το βιβλίο "Ο Δρόμος του Σρι Ράμανα", Sri Sadhu Om, Εκδ. Αιώνιος Ηνίοχος
Διαβάστε επίσης:
