Αποδοχή και συνειδητή δράση VS αντίσταση και αυτόματη αντίδραση

Αποδέχομαι την πραγματικότητα δεν σημαίνει δέχομαι παθητικά ό,τι συμβαίνει. Αν σκοντάψω και πέσω, δεν θα μείνω κάτω επειδή έπεσα. Θα σηκωθώ και θα κοιτάξω διερευνητικά να δω πού σκόνταψα. Επίσης, δεν θα πω "δεν έπρεπε να πέσω" ή "αφού έπεσα σημαίνει ότι δεν αξίζω".

Η αυτόματη αντίδραση περιλαμβάνει συνήθως αντίσταση ("αυτό δεν έπρεπε να γίνει"), πολλές φορές αυτομομφή ("δεν αξίζω"), και μάχη ή φυγή ανάλογα με τον προγραμματισμό μας. Πρόκειται για μια στάση περιορισμένης αντίληψης που δεν μας αφήνει να λάβουμε υπόψη μας τις επιλογές που έχουμε με βάση τις συνθήκες που επικρατούν. Συνήθως κυριαρχεί το συναίσθημα του φόβου που μπορεί να πυροδοτήσει και θυμό, ντροπή και άλλα παρόμοια συναισθήματα, διαμορφώνοντας έτσι την αυτόματη αντίδραση.

Η συνειδητή δράση ξεκινάει από μια στάση επίγνωσης και αποδοχής αυτού που συμβαίνει. Είμαστε ανοιχτοί, με διευρυμένη αντίληψη και ακούμε προσεκτικά τι έχει να μας πει η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Έτσι επιλέγουμε τον καλύτερο τρόπο δράσης, σύμφωνα με τις επιλογές που έχουμε τη δεδομένη στιγμή, χωρίς να εναντιωνόμαστε σ' αυτό που ήδη είναι. Βρισκόμαστε σε κατάσταση επιγνωσιακής εγρήγορσης, αξιολογώντας ήρεμα τα δεδομένα, μέχρι να αποφασιστεί μέσα μας η κατάλληλη δράση.

Νίκος Μπάτρας

Διαχειριστής www.aytepignosi.com

Διαβάστε επίσης:

➡️ Alan Watts: Πρέπει να επιστρέψουμε σε μια πιο υγιή οπτική της ζωής μας

➡️ Αυτογνωσία: όταν η επίγνωση αφυπνίζεται

➡️ Οι πρωτόγονες αντιδράσεις του εγκεφάλου σπάνια ταιριάζουν στον σύγχρονο τρόπο ζωής