Ας πάρουμε για παράδειγμα το βούρτσισμα των δοντιών. Όταν βουρτσίζουμε τα δόντια μας μπορούμε να είμαστε συνειδητά παρόντες, δηλαδή να έχουμε επίγνωση ότι είμαστε εκεί, ή μπορούμε να αφήνουμε τον νου να περιπλανιέται ελεύθερα με τη φαντασία ή τη μνήμη, δημιουργώντας σενάρια για το μέλλον ή ανακαλώντας γεγονότα από το παρελθόν.
Στην περίπτωση που ενώ βουρτσίζουμε τα δόντια μας είμαστε ταυτόχρονα απορροφημένοι από τον νου, όταν μετά από λίγο επανέρθουμε στο παρόν και αποκτήσουμε επίγνωση της παρουσίας μας, μπορούμε να θέσουμε την εξής ερώτηση: τι είναι αυτό που χάθηκε ώστε να εμφανιστεί το φανταστικό σενάριο του νου που μας απορρόφησε;
Με άλλα λόγια, ποια είναι η διαφορά μεταξύ της κατάστασης που γνωρίζουμε ότι είμαστε συνειδητά στο παρόν και της κατάστασης που είμαστε απορροφημένοι από τη νοητική δραστηριότητα;
Αυτό που χάνεται όταν απορροφιόμαστε από τον νου, είναι η γνώση της παρουσίας μας, δηλαδή η επίγνωση του εαυτού. Όσο έχουμε επίγνωση ότι είμαστε συνειδητά στο παρόν, είναι αδύνατο να απορροφηθούμε από τον νου.
Παρατηρώντας αυτό το φαινόμενο μέσα στην ημέρα (όταν κάνουμε μπάνιο, όταν περπατάμε, όταν πλένουμε τα πιάτα ή με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία), θα αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε την ταύτιση με τον νου και να τη διαχωρίζουμε από τη φυσική μας κατάσταση που είναι η συνειδητή παρουσία. Με αυτό τον τρόπο μειώνεται και η περιττή φλυαρία του νου, βιώνουμε περισσότερη γαλήνη (που είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό του εαυτού μας) και βλέπουμε έμπρακτα ότι δεν κερδίζουμε τίποτα από το ασταμάτητο σκέπτεσθαι.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
Διαβάστε επίσης:
