Αν ένα εγώ υπάρχει, σημαίνει ότι η άπειρη επίγνωση παύει να είναι άπειρη, αφού δεν μπορεί να υπάρχει μια πεπερασμένη δομή ταυτόχρονα με το άπειρο. Δεν υπάρχει χώρος μέσα στο άπειρο για να εμφανιστεί κάτι που είναι πεπερασμένο. Έτσι, αν ισχυριστούμε ότι το εγώ υπάρχει, αρνούμαστε αυτομάτως την ύπαρξη της επίγνωσης.
Το εγώ δεν δημιουργείται ποτέ, δεν υπάρχει ποτέ, δεν υπήρξε ποτέ και δεν διαλύεται ποτέ. Υπάρχει μόνο ένας Εαυτός, μία πραγματικότητα, που παίρνει τη μορφή των σκέψεων, των αισθήσεων και της αντίληψης. Μέσα στις δραστηριότητες αυτές, ο ένας Εαυτός φαίνεται σαν να ρίχνει ένα πέπλο και να επισκιάζει τον εαυτό του με την ίδια του τη δραστηριότητα.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται στον εαυτό του σαν να είναι μια πεπερασμένη δομή. Η ίδια η αίσθηση "εγώ θέλω να διαλύσω το εγώ", είναι αυτό που ονομάζουμε "εγώ".
Ας το εξηγήσουμε αυτό με μια παρομοίωση. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος περπατάει έξω σε ένα σκοτεινό δρόμο. Ξαφνικά, λίγο πιο μακριά, βλέπει κάτι που μοιάζει με φίδι. Αυτομάτως εμφανίζεται ο φόβος. Πώς μπορείς να διώξεις το φίδι από τη στιγμή που αυτό που βλέπεις δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι, αλλά μοιάζει με φίδι; Τότε σκέφτεσαι "για να φύγει ο φόβος μου, πρέπει να φύγει το φίδι".
Στην πραγματικότητα, αυτό που μοιάζει με φίδι είναι απλώς ένα ξύλο. Επομένως, τι μπορεί να κάνει κάποιος για να απαλλαγεί από το φόβο; Μπορεί να πλησιάσει για να δει καλύτερα και να ρίξει φως στο σημείο εκείνο για να δει αν είναι φίδι ή ξύλο. Η απάντηση δηλαδή δεν είναι το να εξαφανιστεί αυτό που μοιάζει με φίδι, αλλά να το δεις πιο καθαρά.
Για να φύγει ο φόβος πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτό δεν είναι φίδι, αλλά ένα ξύλο που έμοιαζε με φίδι. Το ίδιο και για το εγώ, αυτό που ονομάζουμε "εγώ" είναι σαν ένα ξύλο που μοιάζει με φίδι. Γιατί όμως φαίνεται ότι το εγώ είναι τόσο αληθινό, όπως το ξύλο φαίνεται σαν να είναι φίδι; Είναι γιατί δεν το έχουμε δει καθαρά, δηλαδή δεν έχουμε δει καθαρά την πραγματική φύση αυτού που μοιάζει με εγώ.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
