Μη βλέπεις το Εγώ σαν να είναι ένα λάθος της φύσης ή ένα πρόβλημα. Δες το ως έναν περιορισμό στην αληθινή σου φύση.
Η επίγνωση, με τη βούλησή της και γνωρίζοντας τι κάνει, περιορίζει τον εαυτό της και παίρνει τη μορφή του πεπερασμένου νου, από τον οποίο δημιουργείται μετά το Εγώ.
Αυτό το κάνει για να εκδηλωθεί η Ύπαρξη και να πραγματοποιήσει ένα μέρος του απεριόριστου δυναμικού της. Είναι κάτι σαν θυσία. Η επίγνωση δημιουργεί τον κόσμο μέσα της, χάνει τον εαυτό της μέσα στον κόσμο δημιουργώντας το Εγώ και μετά αφαιρεί τον εαυτό της από το δημιούργημά της.
Γι' αυτό το Εγώ δεν είναι ένα λάθος. Είναι προϊόν άγνοιας, αλλά όχι ανοησίας. Άγνοια, με την έννοια ότι για να εμφανιστεί το Εγώ η επίγνωση πρέπει να ξεχάσει τον εαυτό της σαν να βλέπει όνειρο.
Το Εγώ δεν είναι κάτι κακό ή κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Αν δεν έπρεπε να υπάρχει δεν θα υπήρχε. Ανά πάσα στιγμή εσύ είσαι ελεύθερος, ως επίγνωση, να βρεις το δρόμο της επιστροφής και να ανακαλύψεις ξανά τον αληθινό σου εαυτό.
*Από ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Ν. Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
