Όταν συνειδητοποιείς ότι μπορείς να αφήσεις όλες τις αυτοπροσδιοριστικές σκέψεις χωρίς να πάψεις να υπάρχεις, καταλαβαίνεις ότι ποτέ δεν ήσουν αυτές οι σκέψεις. Ποιος είσαι όμως όταν υπάρχεις ακόμα και χωρίς τις σκέψεις για τον εαυτό σου;
Ποιος είσαι όταν αφήνεις στην άκρη όλες τις σκέψεις, ακόμα και αυτές που υποτίθεται ότι δεν πρέπει να αμφισβητήσεις, όπως τις σκέψεις "είμαι άνθρωπος", "είμαι γυναίκα", "είμαι άντρας", "είμαι ο γιος ή η κόρη του τάδε"; Αρχίζεις να βλέπεις ότι όταν δεν σκέφτεσαι κάτι για τον εαυτό σου, αυτά που νόμιζες ότι ήσουν και προσδιορίζονταν μέσα από τις σκέψεις δεν υφίστανται πια.
Αν λοιπόν αυτό το εγώ μπορεί να εξαφανιστεί έτσι τόσο απλά και να επανεμφανιστεί επίσης τόσο απλά με το που θα επανεμφανιστούν οι σκέψεις για τον εαυτό, πόσο πραγματικό μπορεί να είναι;
Όταν λέμε "είμαι η επίγνωση", εννοούμε "είμαι εδώ τώρα", χωρίς να υπάρχει το εγώ που να προσπαθεί να είναι εδώ τώρα. Το εγώ φεύγει συνέχεια από το παρόν, ενώ η επίγνωση είναι συνέχεια εδώ και τώρα, χωρίς να απαιτείται καμία προσπάθεια ή πρόθεση για να είναι στο εδώ και τώρα.
Με το να είσαι η επίγνωση (ή απλά να συνειδητοποιείς την επίγνωση μέσα από τις εμπειρίες σου) είναι ο καλύτερος τρόπος για να προσπεράσεις τις προσπάθειες που κάνει το εγώ να μείνει στο παρόν.
Η επίγνωση είναι ο χώρος μέσα στον οποίο εμφανίζονται όλες οι εμπειρίες σου. Καθώς αρχίζεις να ζεις με όλο και λιγότερη ταύτιση ως προς το περιεχόμενο των εμπειριών σου, ο νους μπορεί να αρχίσει να φοβάται γιατί θα έχει ολοένα και λιγότερα πράγματα να πιαστεί και να στηριχτεί.
Στην αρχή, αυτή η νέα κατάσταση μπορεί να προκαλέσει ανησυχία στον νου, αλλά όσο περισσότερο θα χαλαρώνεις μέσα σ' αυτόν τον αποταυτισμένο χώρο, θα νιώθεις όλο και πιο άνετα και θα βιώνεις ολοένα και μεγαλύτερη παρουσία στον καθαρό χώρο της επίγνωσης.
*Από ομιλία του Αντυασάντι
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
.png)
