Και μόνο το να παρατηρήσει κάποιος ότι οι σκέψεις εμφανίζονται πάντα στο παρόν, είναι ένα μεγάλο βήμα προς την απελευθέρωση από τον ανεπίγνωστο προγραμματισμό.
Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν ποτέ να παρατηρούν - και εννοούμε μόνο να παρατηρούν. Ο νους συνέχεια κινείται, δημιουργεί σενάρια, υποθέσεις, εικόνες, αφήνοντας σπάνια την προσοχή να αποδεσμευτεί από αυτή τη διαδικασία.
Το αποτέλεσμα είναι να νομίζουμε ότι μπορούμε μόνο να μεταβαίνουμε από βαγόνι σε βαγόνι στο τρενάκι των σκέψεων, χωρίς να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να βγούμε από το τρενάκι και να σταθούμε ακίνητοι έξω από αυτό ώστε να παρατηρούμε τα βαγόνια να περνάνε από μπροστά μας.
Η συνειδητοποίηση ότι οι σκέψεις εμφανίζονται πάντα και μόνο στο παρόν, σημαίνει ότι ο χρόνος εμφανίζεται μέσα στις σκέψεις (αφού χωρίς σκέψεις δεν υπάρχει χρόνος, αλλά μόνο μεταβολές που αναγνωρίζονται). Και αν ο χρόνος εμφανίζεται μέσα στις σκέψεις, σημαίνει ότι μπορούμε να συνδέσουμε την αίσθηση της ασφάλειάς μας με το παρόν και να μην περιμένουμε το μέλλον για να νιώσουμε καλά, αλλά ούτε και να φοβόμαστε μήπως στο μέλλον συμβεί κάτι κακό.
Το παρόν είναι η μόνη πραγματικότητα - όχι το περιεχόμενο που εμφανίζεται μέσα σ' αυτό, αλλά το παρόν ως ακίνητο πλαίσιο που επιτρέπει σε όλες τις μορφές να εμφανιστούν. Αυτό το παρόν είναι η επίγνωση (ή συνείδηση, συνειδητότητα, θεός, ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε).
Το σημαντικό (που καλό είναι να το γνωρίσουμε και βιωματικά) είναι ότι από τη στιγμή που μπορούμε να εξέλθουμε από το τρενάκι των σκέψεων, σημαίνει ότι οι σκέψεις είναι παροδικά φαινόμενα. Μπορούμε να τις χρησιμοποιούμε για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη και πιο εύκολη (αντιμετωπίζοντας πρακτικά ζητήματα και κατανοώντας πώς λειτουργεί ένα σύστημα), αντί να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι το περιεχόμενό τους είναι σταθερό και αληθινό.
Ό,τι είναι παροδικό πρέπει να αναγνωρίζεται ως παροδικό και μεταβαλλόμενο. Αυτό που είναι πάντα παρόν, πρέπει να αναγνωρίζεται ως το ίδιο το παρόν.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
Διαβάστε επίσης:
