Οι πραγματικές ενδείξεις της ωριμότητας και της εξέλιξης ενός ανθρώπου στο δρόμο της αυτογνωσίας, της αυτοβελτίωσης και της εξέλιξης, είναι το αίσθημα της ενότητας με τους άλλους και το ενδιαφέρον του για τον συνάνθρωπο και τα άλλα όντα στην δημιουργία.
Χωρίς αυτή την εσωτερική αλλαγή, ο δρόμος της αυτογνωσίας και της αυτοβελτίωσης μπορεί να καταλήξει σε μια μορφή εγωκεντρισμού, όπου είμαστε αποκλειστικά απασχολημένοι με το αν είμαστε καλά ή όχι, ή αν μας αγαπάνε, ή αν έχουμε αυτά που θέλουμε, ή αν είμαστε καλοί και άξιοι.
Η εξέλιξη και η πραγματική ευτυχία δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όσο το ενδιαφέρον μας είναι περιορισμένο στον εαυτό μας ή σ’ ένα μικρό κύκλο ανθρώπων γύρω μας. Η ευτυχία έρχεται με την τακτοποίηση του εγώ, αλλά και την υπέρβασή του.
Από την άλλη πλευρά, η προσφορά από μόνη της χωρίς αυτογνωσία και αυτομελέτη μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, υπερηφάνεια και εγωισμό, όπου νιώθουμε ότι αξίζουμε ή ότι είμαστε ανώτεροι επειδή προσφέρουμε. Επίσης μπορεί να νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα προς αυτούς που πιστεύουμε ότι φταίνε για ό,τι συμβαίνει ή και προς αυτούς που βοηθάμε επειδή δεν κάνουν ό,τι μπορούν για τον εαυτό τους. Μπορεί επίσης να βασίζουμε την αξία μας πάνω στην προσφορά μας.
Αν είμαστε ταυτισμένοι με το αποτέλεσμα μπορεί να οδηγηθούμε στο "burnout" - νευρικό κλονισμό. Η εξέλιξη χρειάζεται ένα συνδυασμό φροντίδας του σώματος και της ενέργειας, αυτογνωσίας, διαλογισμού, πνευματικών αληθειών και ανιδιοτέλειας.
Ρόμπερτ Νατζέμυ
Διαβάστε επίσης:
