Μια καλή άσκηση είναι το να μη νιώθεις ότι πρέπει συνεχώς να γεμίζεις την παρούσα στιγμή με κάτι, αλλά να απολαμβάνεις την παρούσα στιγμή ακόμα και αν αυτή δεν περιέχει τίποτα.
Όταν λέω “να γεμίζεις” εννοώ τις εξωτερικές δραστηριότητες ή την εσωτερική δραστηριότητα. Και τα δύο αυτά γεμίζουν την παρούσα στιγμή.
Στο εξωτερικό πεδίο βρίσκουμε όλες αυτές τις συσκευές που έχουν εφεύρει οι άνθρωποι για να γεμίζουν την παρούσα στιγμή και να μην αφήνουν μέσα τους κενό χώρο: την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το κινητό, τα γραπτά μηνύματα, τα email, το facebook, το twitter, τα περιοδικά...
Οι άνθρωποι φοβούνται να μείνουν για μια στιγμή χωρίς να κάνουν κάτι. Νιώθουν ότι κάτι πάει στραβά. Κάποιοι νιώθουν ακόμα και άγχος: “Θα έπρεπε να κάνω κάτι ή να σκέφτομαι κάτι, κάτι δεν πάει καλά”.
Ή μπορεί να νιώθουν αβάσταχτη βαρεμάρα, ακόμα και μετά από δύο λεπτά αφού καθίσουν χωρίς να κάνουν κάτι. Ή έχουν στο μυαλό τους μια σκέψη που λέει “θα έπρεπε να ασχολείσαι με κάτι, πώς τολμάς να κάθεσαι έτσι; Έχεις τόσα πολλά να κάνεις, σήκω κάνε κάτι”. Είναι σαν να σε χτυπάει κάποιος μέσα στο κεφάλι σου και να σε λέει τεμπέλη.
Αλλά έτσι χάνεις κάτι πολύ πολύτιμο και ζωτικής σημασίας: το να βιώνεις το βάθος της ζωής, αντί να βιώνεις τις οριζόντιες προεκτάσεις της.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Έκχαρτ Τόλλε
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
