Ερώτηση: Πώς μπορώ να είμαι ευτυχισμένος με τόση δυστυχία γύρω μου;

Απάντηση: Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο κάθε άνθρωπος ζει στον δικό του κόσμο, με τις δικές του αισθήσεις, ερμηνείες, σκέψεις, πεποιθήσεις, συνήθειες και εμπειρίες.

Δεν υπάρχουν δεσμά που να μας αναγκάζουν να βιώνουμε αυτά που βιώνει κάποιος άλλος. Αυτή εξάλλου είναι και όλη η ουσία στην αυτογνωσία: να γνωρίσουμε τι είμαστε πραγματικά, πέρα από τον προγραμματισμό μας, και αυτό μας οδηγεί στο να αναπτύξουμε μια εσωτερική στάση που ταιριάζει με την αλήθεια και είναι ανεξάρτητη από τα παροδικά φαινόμενα, όπως είναι η δυστυχία, η κατάθλιψη, η εξαθλίωση, οι αρρώστιες, οι απώλειες, και φυσικά οι σκέψεις και τα συναισθήματα. 

Πρακτικά, αυτή τη στάση την αναπτύσσουμε με τους εξής τρόπους: 

1) Να μην ταυτιζόμαστε με τις εμπειρίες μας. Μπορούμε να βιώσουμε κάτι κάνοντάς το προσωπικό, ή μπορούμε να το βιώσουμε περισσότερο ως παρατηρητές. Το προσωπικό υποδηλώνει ταύτιση και αυτόματη αντίδραση, αντί για συνειδητή δράση που προκύπτει από τη στάση της παρατήρησης.

2) Να μην επιθυμούμε πράγματα που είναι έξω από τον έλεγχό μας. 

3) Να μην έχουμε προσδοκίες - και αν έχουμε να μην είμαστε προσκολλημένοι στο αν τελικά θα ικανοποιηθούν. 

4) Να ζούμε όσο μπορούμε στο παρόν και να μην ερμηνεύουμε ή κρίνουμε τις εμπειρίες μας. 

5) Να κατανοήσουμε ότι ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο και ότι δεν υπάρχει κοινός τρόπος βίωσης των εμπειριών. 

6) Να κάνουμε διαλογισμό για να ερχόμαστε στη θέση της απρόσωπης ύπαρξης, όπου θα αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε άτομα που έχουν εμπειρίες, αλλά είμαστε η ύπαρξη (η επίγνωση) που γνωρίζει τον κόσμο των εμπειριών μέσα από ένα σώμα. 

Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ στο σύνολό του ευτυχισμένος χωρίς προβλήματα, πόνο και δυστυχία. Αν περιμένουμε να εξαλειφθεί η δυστυχία στον κόσμο για να νιώσουμε ότι και εμείς δικαιούμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι, θα ζήσουμε όλη μας τη ζωή δυστυχισμένοι. 

Η στάση "δεν μπορώ (ή δεν δικαιούμαι) να είμαι ευτυχισμένος όσο οι άλλοι υποφέρουν" δεν προέρχεται από την αγάπη που έχει κάποιος για τους ανθρώπους. Συνήθως μια τέτοια στάση υποκρύπτει μια ενοχική πεποίθηση που λέει ότι αν νιώθουμε καλά όταν οι άλλοι υποφέρουν, είμαστε κακοί άνθρωποι. Αυτή την πεποίθηση πρέπει να την αναγνωρίσουμε στον προγραμματισμό μας, να την επανεξετάσουμε και να τη διαλύσουμε. Εξάλλου, ευτυχία δεν σημαίνει ότι γελάμε συνέχεια και είμαστε πάντα χαρούμενοι, αλλά βαθιά μέσα μας νιώθουμε μια αίσθηση ασφάλειας, ευγνωμοσύνης και γαλήνης που προέρχεται από την αναγνώριση της αληθινής υπαρξιακής μας φύσης.

Ο κόσμος ωφελείται πολύ περισσότερο από τους ευτυχισμένους ανθρώπους, παρά από αυτούς που συντονίζονται με τη δυστυχία των υπολοίπων. Κάποιος που νιώθει γαλήνη μέσα του μπορεί και σκέφτεται πιο ελεύθερα, λιγότερο εγωικά, με πιο καθαρό μυαλό, και επομένως ενεργεί πιο ωφέλιμα, πιο συνειδητά και έχει ιδέες που δείχνουν προς την ευτυχία και όχι προς την ανακύκλωση του προβλήματος.

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com