Όταν
πιστεύεις ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη, είσαι σε μια συνεχή
αντίσταση απέναντι στις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τα γεγονότα. Όταν
αποδεχτείς ότι η ζωή περιλαμβάνει και δυσκολίες, όταν εμφανιστεί η
επόμενη δυσκολία θα πεις "να η ζωή πάλι με τις δυσκολίες της".
Με
άλλα λόγια, όταν έχεις αυτή τη στάση δημιουργείται μια αποδοχή απέναντι
σ' αυτό που "είναι". Αν κουβαλάς στο μυαλό σου την πεποίθηση ότι η ζωή
δεν πρέπει να είναι δύσκολη, ότι δεν πρέπει να υπάρχουν δύσκολοι
άνθρωποι, εμπόδια και προβλήματα, ότι τα σχέδια δεν πρέπει να χαλάνε,
οι άνθρωποι να πεθαίνουν και να αρρωσταίνουν, τότε θα υποφέρεις.
Γενικά
όλοι έχουμε λίγο πολύ αυτή την πεποίθηση που λέει ότι τα πράγματα θα
έπρεπε να εξελίσσονται ομαλά και άνετα. Και όντως, κάποιες φορές τα
πράγματα εξελίσσονται ομαλά και άνετα. Αλλά το παράδοξο είναι ότι όταν
αναγνωρίσεις ότι η ζωή είναι δύσκολη και ο σκοπός της δεν είναι το να σε
κάνει ευτυχισμένο -ούτε δυστυχισμένο- σταματάς να υποφέρεις. Μπορεί
βέβαια να σε κάνει δυστυχισμένο όταν έχεις τη λάθος στάση απέναντί της.
Η
εσωτερική ηρεμία έρχεται με το να αποδεχτούμε ότι οι προκλήσεις είναι ένα φυσικό
φαινόμενο της εξέλιξης της ζωής και αυτό αφορά όλους τους ζωντανούς
οργανισμούς. Μπορούμε να ονομάζουμε όμως τις δυσκολίες προκλήσεις, αντί
να τις ονομάζουμε προβλήματα ή κακά πράγματα. Η λέξη πρόκληση εμπεριέχει
και κάτι το θετικό. Οι προκλήσεις είναι εδώ για να μας αφυπνίσουν.
Ακόμα και αν έχεις ήδη αφυπνιστεί, η ζωή μπορεί να συνεχίσει να σου
δίνει προκλήσεις ώστε να επιταχυνθεί ακόμα περισσότερο η αφύπνισή σου
και να γίνει πιο βαθιά.
Αν
το αναγνωρίσεις αυτό δεν χρειάζεται πια να έχεις μια στάση αντίστασης
και σύγκρουσης απέναντι στη ζωή. Και επίσης δεν θα θυμώνεις συνέχεια με
αυτά που σου συμβαίνουν, με τα γεγονότα ή με τους ανθρώπους που
συναντάς.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Έκχαρτ Τόλλε
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
