Ο εαυτός σου είναι σαν το χώρο. Ο νους και οι σκέψεις είναι σαν τον άνεμο. Η φύση του ανέμου είναι να κινείται, αλλά ο χώρος δεν κινείται γιατί είναι άπειρος, πανταχού παρών.
Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις εμφανίζονται μέσα στο χώρο. Έρχονται και φεύγουν.
Μάθε να λες «δεν με πειράζει», αντί «προτιμώ» ή «δεν με νοιάζει». Όλα έρχονται και φεύγουν. Έτσι βρίσκεις απέραντη ελευθερία και χώρο, πολύ χώρο. Δεν χρειάζεται καν να κάνεις τον τροχονόμο των σκέψεων. Όλα μπορούν να έρχονται και να φεύγουν. Αυτό είναι το μυστικό και είναι τόσο απλό.
Αν δεν ταυτίζεσαι με το σύστημα σώμα-νους (που λειτουργεί από μόνο του), αυτό μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα χωρίς να κολλάς πάνω του.
Δεν αποφεύγεις τη ζωή, δεν αποφεύγεις την έκφραση, όλα μπορούν να εκφράζονται, αλλά δεν κολλάς πάνω τους. Όπως ο χώρος που δεν κολλάει πάνω σε τίποτα. Ένα εκατομμύριο χρόνια πριν ο χώρος ήταν ακριβώς όπως είναι και τώρα, φρέσκος. Σε ένα εκατομμύριο χρόνια από τώρα ο χώρος θα είναι ακριβώς όπως είναι τώρα, φρέσκος, αμόλυντος.
Η ύπαρξή σου είναι κάπως έτσι. Όλα τα άλλα είναι προϊόντα της φαντασίας που έρχονται και φεύγουν. Ό,τι φεύγει άστο να φύγει. Μπορείς να ερωτευτείς ένα σύννεφο; Πόσο θα διαρκούσε ένας τέτοιος γάμος; Όλα φεύγουν, άστα να φύγουν. Ακόμα και αυτό το σώμα φεύγει. Βρες αυτό που δεν φεύγει ποτέ.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Μούτζι
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
.png)
