Δεν μπορούμε ποτέ να βιώσουμε πραγματικά απόλυτη ελευθερία, μέχρι να υπερβούμε την ψευδαίσθηση ότι η ύπαρξή μας είναι περιορισμένη σ’ αυτό το ξεχωριστό σώμα και τον νου. Το σώμα και ο νους είναι πολύτιμα οχήματα, αλλά δεν είναι η αληθινή μας ύπαρξη.
Τελικά, η ελευθερία έρχεται όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε ούτε το σώμα ούτε ο νους, αλλά μάλλον μια αγνή συνειδητότητα που τα παρατηρεί και τις περισσότερες φορές ταυτίζεται μαζί τους. Όταν η συνειδητότητά μας ταυτίζεται με το σώμα και τον νου μας, είναι σαν να πιστεύουμε ότι είμαστε το αυτοκίνητό μας και να αξιολογούμε τον εαυτό μας με βάση την κατάσταση του αυτοκινήτου. Δεν είμαστε τα αυτοκίνητά μας. Τα χρησιμοποιούμε για να φθάσουμε στον προορισμό μας και μετά βγαίνουμε απ’ αυτά.
Σαν ψυχές, χρησιμοποιούμε το σώμα και τον νου μας για να δημιουργήσουμε και να μάθουμε και μετά τα αφήνουμε και προχωράμε σε άλλα, μη φυσικά, επίπεδα ύπαρξης. Η παρουσία μας στο σώμα είναι προσωρινή. Η πνευματική, μη φυσική, κατάστασή μας είναι αιώνια.
Υπάρχουμε σ’ αυτή την κατάσταση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη γέννηση και το θάνατο του φυσικού σώματος. Η ταύτιση με το σώμα είναι σαν η ηλεκτρική ενέργεια του σπιτιού να ξεχνάει την αληθινή της φύση σαν ενέργεια και να ταυτίζεται με τις ηλεκτρικές λάμπες και άλλες συσκευές, με τις οποίες εκφράζεται. Η συγχυσμένη ενέργεια πιστεύει ότι είναι η ηλεκτρική λάμπα και φοβάται για το θάνατο της ηλεκτρικής λάμπας. Ή συγκρίνει τον εαυτό της με άλλες ηλεκτρικές λάμπες που είναι πιο λαμπερές και αισθάνεται κατώτερη ή ανώτερη. Ή νιώθει διάφορα συναισθήματα από τη σύγκρισή της με άλλες συσκευές που μπορούν να εκφράσουν αυτήν την ενέργεια με διάφορους τρόπους, όπως με θερμότητα, ήχο, εικόνα ή αέρα.
Όλα τα συναισθήματα που νιώθει η εξαπατημένη ηλεκτρική ενέργεια, η οποία πιστεύει ότι είναι οι συσκευές με τις οποίες προσωρινά εκφράζεται, είναι άσκοποι περιορισμοί της ελευθερίας και της ευτυχίας της. Εμείς, σαν οικουμενική συνειδητότητα, μοιάζουμε μ’ αυτή την ηλεκτρική ενέργεια. Ταυτιζόμαστε με τα οχήματα, με τα οποία εκφραζόμαστε στη φυσική διάσταση του χρόνου και του χώρου, και δημιουργούμε για τον εαυτό μας μυριάδες συναισθήματα βασισμένα σ’ αυτή την ψευδαίσθηση.
Η φώτιση δεν είναι η βελτίωση των νοητικών μας ικανοτήτων. Είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε καθόλου ο νους μας, ότι είμαστε η άμορφη απεριόριστη συνειδητότητα. Δεν είμαστε ο νους, ούτε οι σκέψεις του. Ο νους μας είναι ένα σημαντικό όχημα για να τα βγάλουμε πέρα σ’ αυτόν τον πλανήτη, για να δημιουργήσουμε, να μάθουμε, να βελτιώσουμε αυτήν την πραγματικότητα για όλους μας. Αλλά δεν είναι αυτό που είμαστε. Είμαστε όλοι η αγνή, απεριόριστη, οικουμενική συνειδητότητα, η οποία χρησιμοποιεί προσωρινά το σώμα και τον νου για το πείραμα της εξέλιξης.
*Από το βιβλίο "Η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου", Ηλίας Ρ. Νατζέμυ, Εκδ. Ολιστικής Αρμονίας
Διαβάστε επίσης:
