Το φυσικό και αυθόρμητο όνομα που δίνει ο καθένας στον εαυτό του είναι "εγώ" και όχι το όνομα που μας έχουν δώσει.
Αν τα ζώα μπορούσαν να κατανοήσουν αυτά τα θέματα και να μιλήσουν, αν ρωτούσες ένα σκυλί να σου πει ποιο είναι το όνομα που δίνει στον εαυτό του, θα σου έλεγε "εγώ", όχι Αζόρ ή Ρεξ. Το ίδιο ισχύει και για τα δέντρα, αν φυσικά μπορούσαν να κατανοήσουν και να μιλήσουν. Ένα δέντρο δεν θα ονόμαζε ποτέ τον εαυτό του "δέντρο". Θα έλεγε "εγώ". Εμείς είμαστε που ονομάζουμε τα δέντρα "δέντρα".
Τι είναι λοιπόν αυτό το "εγώ" που νιώθουμε και γνωρίζουμε όλοι ως αίσθηση ύπαρξης; Το μόνο πράγμα (ας το πούμε πράγμα) που θα ονόμαζε τον εαυτό του "εγώ" είναι αυτό που γνωρίζει την ύπαρξη του εαυτού του. Μέσα μας υπάρχει κάτι που γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτή είναι η φυσική μορφή του "εγώ".
Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από την ίδια την επίγνωση. Μόνο κάτι που έχει επίγνωση μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του. Επομένως, αυτή η αίσθηση "εγώ" είναι η γνώση που έχει η επίγνωση για τον εαυτό της.
Στους ανθρώπους αυτή η γνώση της επίγνωσης για τον εαυτό της αναμιγνύεται με τις σκέψεις, τις αισθήσεις του σώματος και τις πέντε αισθήσεις. Έτσι, το γυμνό "εγώ" αρχίζει να ντύνεται με τα χαρακτηριστικά των εμπειριών που έχει ένας άνθρωπος. Εξού και όλα αυτά τα "εγώ είμαι κάτι" που λέμε: εγώ είμαι άντρας, εγώ είμαι γυναίκα, εγώ είμαι θλιμμένος, εγώ είμαι πατέρας, εγώ είμαι άρρωστος. Όλα αυτά αποτελούν μίγματα της επίγνωσης με τις εμπειρίες.
Έτσι δημιουργείται και η αίσθηση του ψευδούς ξεχωριστού εαυτού. Η αίσθηση του ξεχωριστού εαυτού, ότι δηλαδή υπάρχει ένα "εγώ" που είναι ξεχωριστό από την ύπαρξη, δημιουργείται από αυτή την ανάμιξη της επίγνωσης με τις εμπειρίες. Μπορεί να μιλάμε για τον ξεχωριστό εαυτό, αλλά δεν υπήρξε ποτέ ξεχωριστός εαυτός. Πάντα υπήρχε και υπάρχει μόνο ένας εαυτός: η επίγνωση.
*Από ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
