Όταν χανόμαστε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή εμπειρία, είτε πρόκειται για σκέψη, ομιλία ή απλά παρακολούθηση της τηλεόρασης, όταν απασχολούμαστε με τη δουλειά μας ή με τις δουλειές στο σπίτι, όταν ανησυχούμε για τη ζωή μας ή απλά νιώθουμε συγκεκριμένα συναισθήματα, αισθήσεις, χαρές ή λύπες, παρότι είμαστε ξύπνιοι και δεν κοιμόμαστε, δεν έχουμε επίγνωση.
Παρότι λοιπόν όταν φτιάχνουμε έναν καφέ ένα μέρος της προσοχής μας είναι εκεί, έχουμε άραγε επίγνωση ολόκληρου του σώματος, της αναπνοής μας και κάθε σκέψης, συναισθήματος και αίσθησης των αντικειμένων που χρησιμοποιούμε; Έχουμε επίγνωση άλλων πραγμάτων και ανθρώπων στον περιβάλλοντα χώρο καθώς φτιάχνουμε τον καφέ μας;
Κατά ανάλογο τρόπο μπορεί να αντιλαμβανόμαστε αυτό που βλέπουμε στην τηλεόραση ή αυτό που μας λέει κάποιος άλλος, αλλά πόση επίγνωση του σώματός μας έχουμε την ίδια στιγμή, ή άλλων αντικειμένων μέσα στο δωμάτιο εκτός από την τηλεόραση ή τον άνθρωπο που μας μιλά;
Κάθε φορά που η προσοχή μας εστιάζεται κατά αποκλειστικότητα σε κάποιο πράγμα που βιώνουμε, χάνουμε την επαφή με την καθαρή επίγνωση, κι αυτό γιατί η καθαρή επίγνωση είναι σαν τον κενό χώρο, περιβάλλει όλα τα πράγματα που βιώνουμε μέσα της, είναι αδιαχώριστη αλλά ταυτόχρονα διακεκριμένη απ᾽ αυτά.
Κυρίως όμως, είναι λόγω έλλειψης επίγνωσης που αναπτύσσεται και δυναμώνει ο εγωικός εαυτός, το προσωπείο που καλύπτει την Ουσία μέσα μας σε βαθμό που να την ξεχνάμε εντελώς και να νομίζουμε ότι είμαστε αυτός ο ψεύτικος εαυτός. Αυτός ο ψεύτικος εαυτός είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο –έστω κι αν όλα τα εμπόδια είναι στην πραγματικότητα φανταστικά– στην πραγμάτωση της αληθινής μας ταυτότητας, του αληθινού μας εαυτού ή της Ουσίας μέσα μας.
Διαβάστε επίσης:
