Με τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας μπορούμε να έχουμε την ίδια σχέση που έχει μια οθόνη με τις εικόνες που εμφανίζονται μέσα της.
Αν και η οθόνη φαίνεται σχεδόν ένα με τις εικόνες, παραμένει πάντα ανεξάρτητη. Οι εικόνες αλλάζουν συνεχώς, αλλά η οθόνη παραμένει σταθερή, αμετάβλητη και παρούσα.
Εμείς είμαστε σαν την οθόνη. Μπορούμε να έχουμε επίγνωση των εμπειριών μας, των αισθήσεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, χωρίς ποτέ να ταυτιζόμαστε με αυτά. Οι σκέψεις δεν μας ορίζουν· εμφανίζονται μέσα μας, αλλά δεν είναι αυτό που είμαστε. Αυτό που πραγματικά είμαστε είναι η επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνουν όλα.
Στην πράξη, αυτό δεν γίνεται με προσπάθεια να αλλάξουμε ή να διώξουμε τις σκέψεις ή αυτά που νιώθουμε. Γίνεται όταν αλλάζουμε τη σχέση μας μαζί τους. Τη στιγμή που εμφανίζεται κάτι, το αναγνωρίζουμε και δεν το βιώνουμε ως απόλυτη αλήθεια.
Παράλληλα, επιστρέφουμε στην άμεση εμπειρία του σώματος: στην αναπνοή, στην αίσθηση της επαφής με το έδαφος, στους ήχους γύρω μας. Μπορεί οι σκέψεις ή τα συναισθήματα να συνεχίζουν να εμφανίζονται, αλλά εμείς δεν χανόμαστε μέσα τους. Δεν τα πολεμάμε ούτε τα αναλύουμε. Τα αφήνουμε να περνούν, όπως περνούν οι εικόνες σε μια οθόνη. Η αντίσταση τα δυναμώνει, ενώ η απλή παρατήρηση τα αποδυναμώνει φυσικά.
Καθώς θυμόμαστε ξανά και ξανά ότι όσα βιώνουμε εμφανίζονται μέσα μας και δεν είμαστε αυτά, η εσωτερική ένταση μειώνεται. Τα παροδικά φαινόμενα χάνουν τη δύναμή τους, όχι επειδή εξαφανίζονται, αλλά επειδή παύουμε να ταυτιζόμαστε μαζί τους.
Η οθόνη παραμένει ανέπαφη, ανεξάρτητα από το τι προβάλλεται. Και με τον ίδιο τρόπο, υπάρχει μέσα μας κάτι σταθερό, παρόν και αθόρυβο, που δεν επηρεάζεται από αυτά που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε. Αυτό δεν χρειάζεται να το δημιουργήσουμε. Υπάρχει ήδη. Απλώς το αναγνωρίζουμε.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
