Για να γνωρίσουμε μια εμπειρία ή ένα αντικείμενο, η επίγνωση πρέπει να στρέψει το φως της προς αυτή την εμπειρία ή το αντικείμενο και έτσι να απομακρυνθεί για λίγο από τον εαυτό της.
Ο διαλογισμός είναι το αντίστροφο αυτής της διαδικασίας. Είναι η επιστροφή της επίγνωσης από το αντικείμενο, πίσω στον εαυτό της. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη ζωή τους έχοντας την προσοχή τους στραμμένη προς διάφορα αντικείμενα -αισθήσεις, σκέψεις, συναισθήματα, κ.τ.λ.- και ξεκουράζονται μόνο στον ύπνο τους.
Ο διαλογισμός είναι η συνειδητή επιστροφή της προσοχής στην πηγή της, κάτι που επιτρέπει στην επίγνωση να αναπαυτεί στον εαυτό της. Γι' αυτό, υπό αυτή την οπτική, στο διαλογισμό δεν μας ενδιαφέρει να κατευθύνουμε την προσοχή μας προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά αντιθέτως, να την αφήσουμε να επιστρέψει στην πηγή της.
Αυτή η επιστροφή της προσοχής δεν συμβαίνει με την πρώτη. Είναι μια σταδιακή βύθιση του νου στην πηγή του, στην επίγνωση. Είναι σαν ένα κύμα να βυθίζεται στο βάθος του ωκεανού. Καθώς βυθίζεται χάνει τη μορφή του και την κίνησή του.
Πολλοί νιώθουν ότι όταν στρέφουν την προσοχή τους προς κάποιο αντικείμενο, χάνουν την αυτεπίγνωση. Έτσι δημιουργείται μια σύγκρουση μεταξύ επίγνωσης αντικειμένων και επίγνωσης της επίγνωσης - είναι ή το ένα ή το άλλο, αλλά όχι και τα δύο ταυτόχρονα.
Το ζητούμενο τελικά είναι να μπορεί κανείς να γνωρίσει τον κόσμο των εμπειριών και των αντικειμένων, χωρίς να χάνει τη γνώση του εαυτού του. Να μη χάνει τον εαυτό του μέσα στο όνειρο των εμπειριών. Να παραμένει ξύπνιος μέσα στο όνειρο.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
