Μια γυναίκα ζήτησε από έναν συνάδελφό της να τη βοηθήσει σε ένα σχέδιο και εκείνος αρνήθηκε. "Δεν μπορώ", είπε, "δεν έχω χρόνο". Αυτό που άκουσε εκείνη, όμως, ήταν "δεν έχω χρόνο για σένα" και, φυσικά, ένιωσε απόρριψη.
Όταν από παιδί γεμίζεις το κεφάλι σου με αρνητικά μηνύματα, είναι σαν να γεμίζεις μια πτυσσόμενη βαλίτσα που μεγαλώνει ανάλογα με τα πράγματα που βάζεις. Χωράει να στριμώξεις πολλά, αλλά στο τέλος καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να τη μεταφέρεις εύκολα. Είναι μεγάλο βάρος.
Έτσι μαζεύονται και τα αρνητικά μηνύματα της παιδικής ηλικίας και γεμίζουν κάθε γωνιά του μυαλού μας. Η αποδοχή του εαυτού μας δεν "χωράει" πια μέσα σε τόση απόρριψη.
Κάθε καινούργια ιδιότητα που αποδίδουμε στον εαυτό μας, όπως "ανάξιος", "ανεπιθύμητος", "θλιβερός" και άλλα παρόμοια, μας ρίχνει σε αδιέξοδο. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να προσλάβουμε τα θετικά μηνύματα. Μάλιστα, σε στιγμές άγχους, είναι αδύνατον να βρούμε στήριγμα σε όποια θετικά πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Είναι σαν να έχουν αποκλειστεί, σαν να μην είναι διαθέσιμα.
Πώς λοιπόν, με τόσα άχρηστα πράγματα, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας; Πώς, με τόσο αρνητισμό, να μπορέσουμε να ανοιχτούμε στην αποδοχή των άλλων; Πώς να ακούσουμε πραγματικά τα θετικά μηνύματα που μας έρχονται;
Ένας από τους βασικούς τρόπους αποδοχής του εαυτού μας είναι να μάθουμε να δεχόμαστε τις φιλοφρονήσεις των άλλων. Κάποιος, παραδείγματος χάρη, μπορεί να σου πει: "Τι ωραίο πουκάμισο είναι αυτό που φοράς". Και εσύ από συνήθεια να αποκριθείς: "Ποιο, αυτό; Αυτό το είχα πεταμένο σε μια άκρη της ντουλάπας για χρόνια". Μπορείς να δοκιμάσεις κάτι απλούστερο. Να πεις "ευχαριστώ". Μόνο ένα απλό "ευχαριστώ".
Βέβαια, είναι δύσκολο να δεχτείς μια φιλοφρόνηση από κάποιον (είτε τον πιστεύεις είτε όχι). Αλλά αξίζει τον κόπο να εξασκηθείς μέχρι να τα καταφέρεις. Η αποδοχή μιας φιλοφρόνησης είναι ένα πρώτο βήμα για την αποδοχή του εαυτού μας.
*Από το βιβλίο "Μην το παίρνεις προσωπικά", Elayne Savage, Εκδ. Το Βήμα
Διαβάστε επίσης:
