Η διαρκής προσήλωση του νου (της προσοχής) στον Εαυτό (στην αίσθηση Εγώ), μόνο αυτή αποκαλείται έρευνα του Εαυτού.
Η σταθερή διαμονή στον Εαυτό, χωρίς να επιτρέπεις ακόμα και την παραμικρή ανάδυση άλλης σκέψης εκτός από τη σκέψη του Εαυτού (δηλ. χωρίς να δίνεις την παραμικρή προσοχή σε κάποιο δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο, αλλά μόνο να προσέχεις τον Εαυτό), αποτελεί παράδοση του εαυτού σου στον Θεό (και μόνο αυτό αποκαλείται "ανώτατη αφοσίωση").
Εαυτός είναι εκείνο που λάμπει από μόνο του με τη μορφή τού "Εγώ ειμί ο Ων (ο Υπάρχων)". Δεν πρέπει να το φανταστείς ως κάποιο πράγμα, ως τούτο ή εκείνο (φως ή ήχος). Το να φανταστείς ή να σκεφτείς έτσι αποτελεί αιχμαλωσία. Εφόσον ο Εαυτός είναι η συνείδηση που δεν είναι ούτε φως ούτε σκοτάδι, ας μη τη φανταστείς ως φως οποιουδήποτε είδους. Μια τέτοια σκέψη αυτή καθεαυτή θα αποτελέσει αιχμαλωσία. Μονάχα η εξόντωση του εγώ (της πρωταρχικής σκέψης) αποτελεί απελευθέρωση.
Ποιο είναι το μέσο εξόντωσης; Αν φανερωθούν σκέψεις που διακόπτουν την παραμονή της προσοχής στον Εαυτό, οφείλει κανείς, χωρίς να ακολουθήσει τον ειρμό, να ρωτήσει: "Σε ποιον φανερώθηκαν;". Θα νιώσει την απάντηση ως: "Σ' εμένα". Αν αμέσως ρωτήσει: "Ποιος είναι αυτό το Εγώ που σκέφτεται;", η προσοχή θα στραφεί στην πηγή της (τον Εαυτό).
Μέσω επανειλημμένης τέτοιας άσκησης, η ικανότητα του νου να παραμένει στην πηγή του αυξάνει. Όταν ο νους διαμένει έτσι στην Καρδιά και έχει εξαφανιστεί η πρώτη σκέψη "Εγώ" (που είναι η ρίζα όλων των άλλων σκέψεων), τότε λάμπει ο παντοτινά υπάρχων Εαυτός.
*Από το βιβλίο "Ο δρόμος του Σρι Ράμανα", Sri Sadhu Om, Εκδ. Αιώνιος Ηνίοχος
Διαβάστε επίσης:
