Συνήθως ένας αρχάριος στο διαλογισμό θέτει πολλούς στόχους: θέλει να διαλογιστεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο, να βιώσει συγκεκριμένες εμπειρίες, να ελέγξει το νου του, να μετρήσει την πρόοδό του, κ.ά.
Στο διαλογισμό αυτό που μετράει περισσότερο δεν είναι το να πετύχεις κάποιο στόχο, αλλά το να είσαι στο εδώ και τώρα. Αυτό αρκεί, δεν χρειάζεται κανένας άλλος στόχος. Δεν πρέπει να μας απασχολεί τίποτα άλλο.
Οι ευχάριστες καταστάσεις του νου είναι παροδικά φαινόμενα. Οι εμπειρίες την ώρα του διαλογισμού είναι σαν τα σύννεφα στον ουρανό: έρχονται και φεύγουν. Αυτό που δεν έρχεται και φεύγει είναι κάποιες βαθιές συνειδητοποιήσεις που προέρχονται από τη διαδικασία της μάθησης κατά το διαλογισμό.
Άρα, τι χρειάζεται να κάνουμε; Να αφεθούμε. Όχι να παραιτηθούμε, αλλά να αφεθούμε. Αφήνομαι σημαίνει Είμαι, σημαίνει αφήνω τα φαινόμενα να έρχονται και να φεύγουν, ενώ παραιτούμαι σημαίνει αποφασίζω ότι δεν μπορώ να αφεθώ.
Η επίγνωση είναι σαν ένα σπίτι και τα φαινόμενα είναι σαν τους επισκέπτες. Μέσα μας φιλοξενούμε όλους αυτούς τους όμορφους, άσχημους, μικρούς ή μεγάλους επισκέπτες.
Αυτό σημαίνει να Είσαι. Το να Είσαι είναι πολύ πιο σημαντικό από το να προσπαθείς να πετύχεις κάποιο στόχο.
*Από ομιλία του Mingyur Rinpoche (βουδιστής μοναχός και δάσκαλος του διαλογισμού)
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
