Τη στιγμή της φώτισης όλα γύρω σου εξαφανίζονται, όλα. Χάνεται το έδαφος κάτω απ' τα πόδια σου και μένεις εντελώς μόνος σου.
Μένεις μόνος σου γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει "άλλος", δεν υπάρχει διαχωρισμός. Υπάρχεις μόνο εσύ, μόνο ο Εαυτός, μια κενότητα χωρίς όρια, η καθαρή συνειδητότητα.
Στον νου, στο Εγώ, αυτό μοιάζει τρομακτικό. Όταν ο νους βλέπει το άπειρο και το απέραντο, δεν βλέπει κανένα νόημα και απελπίζεται.
Κι όμως, η κατάσταση αυτή μετατρέπεται σε ατελείωτη χαρά όταν γίνεται η υπέρβαση του νου. Όταν είσαι φωτισμένος, είσαι μόνος σου. Δεν χρειάζεσαι κανενός είδους υποστηρίγματα γιατί δεν υπάρχει τίποτα να στηρίξεις. Δεν υπάρχει ξεχωριστό "εγώ".
Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η εμπειρία του "εγώ" ήταν μόνο μια αυταπάτη. Μπορεί να είσαι μόνος σου, αλλά ποτέ δεν νιώθεις μοναξιά, γιατί όπου και αν κοιτάξεις βλέπεις Αυτό, και είσαι Αυτό.
*Από ομιλία του Αντυασάντι
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
