Χτίζουν την ταυτότητά τους πάνω σε αυτά και νιώθουν ασφάλεια πιστεύοντας ότι θα παραμείνουν σταθερά μέσα στον χρόνο. Όμως η ζωή, αργά ή γρήγορα, αποκαλύπτει μια αλήθεια που δύσκολα αποδεχόμαστε: τίποτα δεν μας ανήκει πραγματικά. Τα πράγματα τα χρησιμοποιούμε όσο τα έχουμε, αλλά δεν τα κατέχουμε για πάντα.
Όλα όσα έχουμε είναι προσωρινά. Οι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας. Οι συνθήκες αλλάζουν. Η υγεία μεταβάλλεται. Τα συναισθήματα δεν είναι ποτέ σταθερά. Οι πεποιθήσεις τροποποιούνται. Ακόμη και το σώμα δεν το δημιουργήσαμε εμείς, ούτε μπορούμε να το κρατήσουμε για πάντα.
Αυτό ακούγεται σκληρό μόνο όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να κρατηθεί από την ψευδαίσθηση της μονιμότητας. Στην πραγματικότητα, η αποδοχή της παροδικότητας δεν κάνει τη ζωή πιο σκοτεινή, την κάνει πιο ανάλαφρη. Γιατί μεγάλο μέρος της ανθρώπινης δυστυχίας δεν προέρχεται από την ίδια την απώλεια, αλλά από την άρνησή μας να αποδεχτούμε ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη.
Όταν μια σχέση τελειώνει, όταν χάνονται χρήματα, όταν αλλάζει η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, νιώθουμε ότι η ζωή μάς αδίκησε ή μάς πρόδωσε. Όμως η ζωή δεν μας πήρε κάτι που ήταν πραγματικά δικό μας για πάντα. Απλώς μάς υπενθύμισε ότι η ενέργεια, όποια μορφή και αν έχει, μεταβάλλεται συνεχώς.
Ο άνθρωπος υποφέρει συχνά επειδή προσκολλάται σε ανθρώπους, ρόλους, αναμνήσεις, προσδοκίες, επιθυμίες. Κρατά μέσα του παλιούς καβγάδες, ανεκπλήρωτες ανάγκες, λόγια που ειπώθηκαν σε στιγμές πίεσης. Περιμένει μια συγγνώμη ή μια επιβεβαίωση για να μπορέσει να ηρεμήσει. Όμως το παρελθόν έχει ήδη φύγει. Αυτό που διατηρεί τον πόνο ζωντανό δεν είναι πάντα το ίδιο το γεγονός, αλλά η άρνηση να το αφήσουμε να περάσει.
Όσο πιο σφιχτά κρατάμε κάτι, τόσο μεγαλύτερη δύναμη αποκτά επάνω μας. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή ώστε να ταιριάζει στις προσδοκίες μας, τόσο περισσότερο συγκρουόμαστε με την πραγματικότητα.
Η εσωτερική γαλήνη δεν εξαρτάται από το αν κατέχεις πράγματα. Εξαρτάται από την ικανότητα να βιώνεις κάτι πλήρως γνωρίζοντας ότι δεν θα διαρκέσει για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει αδιαφορία. Δεν σημαίνει να σταματήσεις να αγαπάς, να δένεσαι ή να απολαμβάνεις τη ζωή. Σημαίνει να αγαπάς πιο συνειδητά. Να εκτιμάς τους ανθρώπους όσο βρίσκονται δίπλα σου. Να ζεις τις στιγμές ολοκληρωτικά, χωρίς να απαιτείς να μείνουν ίδιες για πάντα. Να είσαι ευγνώμων για όσα σου έχουν δοθεί.
Ένα ηλιοβασίλεμα είναι όμορφο ακριβώς επειδή περνά. Αν έμενε ακίνητο στον ουρανό για πάντα, κάποια στιγμή θα σταματούσαμε να το κοιτάμε. Το ίδιο συμβαίνει με πολλές στιγμές της ζωής. Η παροδικότητα δεν αφαιρεί την αξία τους. Τους δίνει βάθος.
Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να προσπαθεί να κατέχει τη ζωή, αρχίζει πραγματικά να τη ζει. Γι' αυτό η εσωτερική γαλήνη δεν εξαρτάται από το αν βρούμε κάποιες σταθερές στη ζωή μας, αλλά από το αν συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι όλα αλλάζουν.
Όλα όσα έχουμε είναι προσωρινά. Οι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας. Οι συνθήκες αλλάζουν. Η υγεία μεταβάλλεται. Τα συναισθήματα δεν είναι ποτέ σταθερά. Οι πεποιθήσεις τροποποιούνται. Ακόμη και το σώμα δεν το δημιουργήσαμε εμείς, ούτε μπορούμε να το κρατήσουμε για πάντα.
Αυτό ακούγεται σκληρό μόνο όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να κρατηθεί από την ψευδαίσθηση της μονιμότητας. Στην πραγματικότητα, η αποδοχή της παροδικότητας δεν κάνει τη ζωή πιο σκοτεινή, την κάνει πιο ανάλαφρη. Γιατί μεγάλο μέρος της ανθρώπινης δυστυχίας δεν προέρχεται από την ίδια την απώλεια, αλλά από την άρνησή μας να αποδεχτούμε ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη.
Όταν μια σχέση τελειώνει, όταν χάνονται χρήματα, όταν αλλάζει η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, νιώθουμε ότι η ζωή μάς αδίκησε ή μάς πρόδωσε. Όμως η ζωή δεν μας πήρε κάτι που ήταν πραγματικά δικό μας για πάντα. Απλώς μάς υπενθύμισε ότι η ενέργεια, όποια μορφή και αν έχει, μεταβάλλεται συνεχώς.
Ο άνθρωπος υποφέρει συχνά επειδή προσκολλάται σε ανθρώπους, ρόλους, αναμνήσεις, προσδοκίες, επιθυμίες. Κρατά μέσα του παλιούς καβγάδες, ανεκπλήρωτες ανάγκες, λόγια που ειπώθηκαν σε στιγμές πίεσης. Περιμένει μια συγγνώμη ή μια επιβεβαίωση για να μπορέσει να ηρεμήσει. Όμως το παρελθόν έχει ήδη φύγει. Αυτό που διατηρεί τον πόνο ζωντανό δεν είναι πάντα το ίδιο το γεγονός, αλλά η άρνηση να το αφήσουμε να περάσει.
Όσο πιο σφιχτά κρατάμε κάτι, τόσο μεγαλύτερη δύναμη αποκτά επάνω μας. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή ώστε να ταιριάζει στις προσδοκίες μας, τόσο περισσότερο συγκρουόμαστε με την πραγματικότητα.
Η εσωτερική γαλήνη δεν εξαρτάται από το αν κατέχεις πράγματα. Εξαρτάται από την ικανότητα να βιώνεις κάτι πλήρως γνωρίζοντας ότι δεν θα διαρκέσει για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει αδιαφορία. Δεν σημαίνει να σταματήσεις να αγαπάς, να δένεσαι ή να απολαμβάνεις τη ζωή. Σημαίνει να αγαπάς πιο συνειδητά. Να εκτιμάς τους ανθρώπους όσο βρίσκονται δίπλα σου. Να ζεις τις στιγμές ολοκληρωτικά, χωρίς να απαιτείς να μείνουν ίδιες για πάντα. Να είσαι ευγνώμων για όσα σου έχουν δοθεί.
Ένα ηλιοβασίλεμα είναι όμορφο ακριβώς επειδή περνά. Αν έμενε ακίνητο στον ουρανό για πάντα, κάποια στιγμή θα σταματούσαμε να το κοιτάμε. Το ίδιο συμβαίνει με πολλές στιγμές της ζωής. Η παροδικότητα δεν αφαιρεί την αξία τους. Τους δίνει βάθος.
Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να προσπαθεί να κατέχει τη ζωή, αρχίζει πραγματικά να τη ζει. Γι' αυτό η εσωτερική γαλήνη δεν εξαρτάται από το αν βρούμε κάποιες σταθερές στη ζωή μας, αλλά από το αν συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι όλα αλλάζουν.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
