Όποια και να 'ναι η κατάσταση, αν είναι αποδεκτή είναι και ευχάριστη. Αν δεν είναι αποδεκτή είναι οδυνηρή.
Το τι την κάνει αποδεκτή δεν έχει σημασία. Η αιτία μπορεί να είναι φυσική ή ψυχολογική ή ανεξιχνίαστη. Η αποδοχή είναι ο αποφασιστικός παράγοντας. Η άλλη όψη του νομίσματος, η οδύνη, οφείλεται στη μη-αποδοχή.
Δοκιμάστε να αποδεχτείτε τον πόνο και θα βρείτε μέσα στον πόνο μια χαρά που η ευχαρίστηση δεν μπορεί να δώσει, για τον απλούστατο λόγο ότι η αποδοχή του πόνου σάς πηγαίνει πολύ βαθύτερα απ' ότι η ευχαρίστηση.
Ο προσωπικός εαυτός από τη φύση του σταθερά επιδιώκει την ευχαρίστηση και αποφεύγει τον πόνο. Το τέλος αυτού του προτύπου είναι και το τέλος του εαυτού.
Το τέλος του εαυτού μαζί με τις επιθυμίες του και τους φόβους του, σάς καθιστά ικανό να επιστρέψετε στην πραγματική σας φύση, στην πηγή όλης της ευτυχίας και της γαλήνης.
Αποδοχή του πόνου, μη αντίσταση, θάρρος και αντοχή, καρτερία, είναι οι βαθιά ανοιχτές και μόνιμες πηγές της πραγματικής ευτυχίας, της αληθινής ευδαιμονίας, της μακαριότητας.
*Από το βιβλίο "Είμαι Εκείνο", Νισαργκαντάττα, Εκδ. Oiko Strom
Διαβάστε επίσης:
