Όταν δημιουργείς συνεχώς πόνο για τον εαυτό σου, επιθυμείς πολύ πιο έντονα την απελευθέρωση από τη μιζέρια. Θα μπορούσαμε να το πούμε και αλλιώς: όταν κάποιος βλέπει ένα λίγο-πολύ ευχάριστο όνειρο, δεν τον πειράζει αν συνεχίσει να ονειρεύεται. Όταν όμως το όνειρο γίνει εφιάλτης, τότε θέλει να ξυπνήσει.
Αυτό έγινε και στην περίπτωσή μου. Είχα έναν βαρύ προγραμματισμό που με έκανε να βρεθώ πολύ κοντά στην αυτοκτονία, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να ζήσω άλλο με τον εαυτό μου. Αυτή η σκέψη πυροδότησε τη μεγάλη αλλαγή και το διαχωρισμό μεταξύ της συνειδητότητας (που είμαι) και του προγραμματισμού με τον οποίο είχα ταυτιστεί.
Ο βαρύς προγραμματισμός μου προερχόταν από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα. Ένα περιβάλλον όπου οι γονείς μου μάλωναν ασταμάτητα και επειδή εγώ ήμουν ευαίσθητος δεν το άντεχα καθόλου. Αλλά αν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα αφυπνιζόμουν. Αν δεν υποφέρεις, δεν έχεις κίνητρο για να αφυπνιστείς.
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
Διαβάστε επίσης:
