Ο φόβος έχει σχέση με τη μη αποδοχή "εκείνου που είναι", εκείνου που πραγματικά συμβαίνει μέσα μας και γύρω μας.
Πρέπει όμως να κατανοήσουμε τη λέξη "αποδοχή". Δεν χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη με την έννοια της προσπάθειας να αποδεχτείς κάτι. Δεν μπαίνει ζήτημα αποδοχής όταν αντιλαμβάνομαι "εκείνο που είναι". Όταν δεν βλέπω καθαρά "εκείνο που είναι", τότε βάζω σε κίνηση τη διαδικασία της αποδοχής.
Πώς μπορώ εγώ, που είμαι ένας σωρός απ' όλες αυτές τις αντιδράσεις, ανταποκρίσεις, αναμνήσεις, ελπίδες, καταθλίψεις, απογοητεύσεις, που είμαι το αποτέλεσμα μιας μπλοκαρισμένης συνείδησης, να τα ξεπεράσω όλα αυτά; Μπορεί ο νους να είναι συνειδητός, χωρίς αυτούς τους περιορισμούς και τα εμπόδια;
Όλοι ξέρουμε τι εξαιρετική χαρά νιώθουμε όταν δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο μέσα μας. Δεν το ξέρετε ότι όταν το σώμα είναι εντελώς υγιές, υπάρχει κάποια χαρά, μια αίσθηση ευεξίας; Και δεν ξέρετε ότι νιώθετε χαρά όταν ο νους σας είναι εντελώς ελεύθερος, χωρίς κανένα μπλοκάρισμα, όταν δεν υπάρχει εκείνο του κέντρο του "εγώ" που ελέγχει; Δεν έχετε ζήσει ποτέ αυτή την κατάσταση όπου ο εαυτός απουσιάζει; Σίγουρα την έχουμε ζήσει κάποια στιγμή όλοι μας.
Υπάρχει κατανόηση και ελευθερία από τον εαυτό μόνο όταν μπορώ να τον δω ως ένα αδιάσπαστο σύνολο. Και αυτό μπορώ να το κάνω μόνο όταν κατανοήσω όλη τη διαδικασία και όλη τη δράση που γεννιέται από την επιθυμία, η οποία είναι η έκφραση της σκέψης - γιατί η σκέψη δεν είναι διαφορετική από την επιθυμία. Να την κατανοήσω χωρίς να τη δικαιολογώ, χωρίς να την καταδικάζω, χωρίς να την καταπιέζω.
Αν μπορέσω να το κατανοήσω αυτό, τότε θα ξέρω αν υπάρχει η δυνατότητα να ξεπεράσω τους περιορισμούς του εαυτού μου.
*Από το βιβλίο "Η χαρά της ελευθερίας", Κρισναμούρτι, Εκδ. Καστανιώτη
Διαβάστε επίσης:
