Χρειάζεται εσωτερική δύναμη του χαρακτήρα για να ζητήσει κανείς συγνώμη και να το εννοεί. Αυτή η δύναμη προέρχεται από το συνδυασμό της ταπεινότητας και του αυτοσεβασμού. Ένας συνδυασμός που είναι και δύσκολος και πολύ σπάνιος, αλλά εξαιρετικά χρήσιμος και αποτελεσματικός τόσο για την προσωπική ανάπτυξη όσο και για τη δημιουργία ισορροπημένων σχέσεων.
Με το να ζητήσω συγνώμη, αναγνωρίζοντας το λάθος μου, δίνω αξία στο άλλο άτομο και το παροτρύνω αυτόματα να ελέγξει και ν' αλλάξει τυχόν άσχημα αισθήματα απέναντί μου. Έτσι καθαρίζει ο "αέρας" γύρω μας, οι άλλοι μας συγχωρούν και ο δρόμος για βελτίωση και εξέλιξη ανοίγει πάλι.
Συγνώμη σημαίνει ότι το λάθος που έκανα δεν εκφράζει τον αληθινό μου εαυτό, αλλά μόνο μια ατέλειά μου και ότι δεσμεύομαι από δω κι εμπρός να μην ξανασυμβεί.
Μερικοί άνθρωποι έχουν τη συνήθεια ν' απολογούνται από επιφανειακή ή προσποιημένη ευγένεια και χωρίς να το εννοούν, χωρίς να είναι αυθεντικοί. Αυτό όμως ούτε σεβασμό εμπνέει, ούτε αυξάνει την αλληλοκατανόηση. Αντιθέτως.
Μια ειλικρινής στάση γίνεται αισθητή από την αβίαστη επικοινωνία, την εγγύτητα και το κοινό όφελος που υπάρχει στη σχέση. Το να μπορώ να ζητώ συγνώμη, με απελευθερώνει από το φορτίο των βάναυσων σκέψεων για το παρελθόν, από τις τύψεις και την αυτοαπόρριψη.
*Από το βιβλίο "Η τέχνη της ηγεσίας", Γιώργος Μαυρουδής, Εκδ. Leader Books
Διαβάστε επίσης:
