Το λάθος που κάνουμε είναι ότι πιστεύουμε ότι "εγώ, ως σώμα, είμαι συνειδητός". Από αυτό ξεκινάνε οι επιστήμονες. "Eγώ, το σώμα, έχω επίγνωση, εγώ, το σώμα, αναγνωρίζω ότι υπάρχει π.χ. αυτό το δωμάτιο". Από τη στιγμή που θα ξεκινήσεις έτσι, χτίζεις το σπίτι σου πάνω στην άμμο.
Οτιδήποτε σκεφτείς μετά από αυτή την πρώτη σκέψη, θα συμπεριλαμβάνει το πρωταρχικό λάθος. Αν σκεφτούμε ότι εγώ, το σώμα, είμαι συνειδητός, μετά θα σκεφτούμε ότι και τα σκυλιά είναι συνειδητά, οι γάτες, οι κότες, τα ψάρια, οι αμοιβάδες, τα φυτά, τα αυτοκίνητα, οι δρόμοι, τα σπίτια, και τελικά θα σκεφτούμε ότι όλο το σύμπαν είναι συνειδητό.
Όχι, το σύμπαν δεν είναι συνειδητό, οι υπολογιστές δεν είναι συνειδητοί -και ποτέ δεν θα γίνουν-, οι αμοιβάδες, τα φυτά, τα σκυλιά, οι γάτες και οι άνθρωποι δεν είναι συνειδητοί. Μόνο η συνειδητότητα είναι συνειδητή. Μόνο η επίγνωση έχει επίγνωση.
Η επιστήμη τώρα κατευθύνεται προς ένα αδιέξοδο, αυτό του παμψυχισμού, και έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν είναι συνειδητό. Κάποια στιγμή θα αντιληφθούν οι επιστήμονες ότι πρόκειται για αδιέξοδο και θα γυρίσουν στην πρωταρχική παραδοχή που λέει «εγώ, το σώμα, έχω επίγνωση». Τότε θα αναρωτηθούν «ποιος είναι αυτός που έχει επίγνωση;». Δεν είναι το σώμα αυτό που έχει επίγνωση, η επίγνωση έχει επίγνωση.
Τότε, μπορούν να χτίσουν το μοντέλο τους πάνω σ’ αυτό το βιωματικό δεδομένο, όπως κάνουμε εμείς εδώ, που ξεκινάμε από το θεμελιώδες βιωματικό συμπέρασμα ότι η επίγνωση είναι αυτή που έχει επίγνωση, και βλέπουμε ότι οτιδήποτε εμφανίζεται, εμφανίζεται μέσα στην επίγνωση, αναγνωρίζεται από την επίγνωση και είναι φτιαγμένο από επίγνωση.
*Από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
