Μια αναλογία που χρησιμοποιώ μερικές φορές είναι αυτή μιας λαστιχένιας μπάλας που συμπιέζεται.
Στη φυσική της κατάσταση, η λαστιχένια μπάλα είναι πλήρως διασταλμένη. Βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας και χαλάρωσης. Όταν όμως τη συμπιέζεις, τη συστέλλεις. Αυτό είμαστε κι εμείς: συστολές της άπειρης συνειδητότητας.
Όπως ακριβώς στη συμπιεσμένη μπάλα δημιουργείται μια φυσική τάση που συνεχώς προσπαθεί να την επαναφέρει στην αρχική της κατάσταση, έτσι και μέσα στον καθένα μας -επειδή είμαστε συστολές του άπειρου Είναι- υπάρχει μια αντίστοιχη εσωτερική τάση που μας ωθεί διαρκώς πίσω στη φυσική μας κατάσταση.
Βιώνουμε αυτή την τάση ως επιθυμία για ευτυχία, ως την επιθυμία του καλλιτέχνη για ομορφιά ή του επιστήμονα για κατανόηση. Όλα αυτά είναι εσωτερικές παρορμήσεις που μας κατευθύνουν προς κάτι βαθύτερο και πιο ολοκληρωμένο.
Στη φυσική της κατάσταση, η λαστιχένια μπάλα είναι πλήρως διασταλμένη. Βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας και χαλάρωσης. Όταν όμως τη συμπιέζεις, τη συστέλλεις. Αυτό είμαστε κι εμείς: συστολές της άπειρης συνειδητότητας.
Όπως ακριβώς στη συμπιεσμένη μπάλα δημιουργείται μια φυσική τάση που συνεχώς προσπαθεί να την επαναφέρει στην αρχική της κατάσταση, έτσι και μέσα στον καθένα μας -επειδή είμαστε συστολές του άπειρου Είναι- υπάρχει μια αντίστοιχη εσωτερική τάση που μας ωθεί διαρκώς πίσω στη φυσική μας κατάσταση.
Βιώνουμε αυτή την τάση ως επιθυμία για ευτυχία, ως την επιθυμία του καλλιτέχνη για ομορφιά ή του επιστήμονα για κατανόηση. Όλα αυτά είναι εσωτερικές παρορμήσεις που μας κατευθύνουν προς κάτι βαθύτερο και πιο ολοκληρωμένο.
Μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις εμπειρίες της ζωής μας σύμφωνα μ' αυτή την παραδοχή. Όταν όμως αντιστεκόμαστε στις εμπειρίες και τις βλέπουμε ως δυσάρεστες και άρα μη επιθυμητές, τις πολεμάμε και αυτό ενισχύει τη συστολή και επομένως τη θλίψη και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα.
*Από ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας
