Ο πνευματικός δάσκαλος Αντυασάντι έχει πει: "Ο προγραμματισμός που κουβαλάμε μάς λέει να εστιάζουμε συνέχεια στο περιεχόμενο της συνειδητότητας: σ' αυτά που σκεφτόμαστε και σ' αυτά που νιώθουμε. Η διδασκαλία όμως της αυτογνωσίας είναι το να μάθουμε να εστιάζουμε στη διαδικασία της παρατήρησης και όχι τόσο στα παρατηρούμενα".
Το ίδιο έχουν πει όλοι οι πνευματικοί δάσκαλοι αυτογνωσίας. Τι σημαίνει όμως αυτό πρακτικά;
Το ίδιο έχουν πει όλοι οι πνευματικοί δάσκαλοι αυτογνωσίας. Τι σημαίνει όμως αυτό πρακτικά;
Αναζητώντας να βρούμε τον παρατηρητή, βλέπουμε ότι ο παρατηρητής δεν είναι κάτι από τα παρατηρούμενα. Δεν είναι αντικείμενο, δεν είναι σώμα, δεν είναι άτομο, δεν είναι αίσθηση, δεν είναι σκέψη, δεν είναι αυτοεικόνα. Όλα αυτά είναι παρατηρούμενα.
Επομένως, η προσοχή, αδυνατώντας να βρει τον παρατηρητή, σιγά σιγά επιστρέφει στην πηγή της. Δηλαδή σε εμάς - σ' αυτό που νιώθουμε ως αληθινό υπαρξιακό "εγώ", όχι ως σώμα, αλλά ως επίγνωση.
Προσπαθώντας να παρατηρήσουμε την ίδια την παρατήρηση ή τον παρατηρητή, μένουμε στη σιωπή ως καθαρή επίγνωση. Αυτή είναι η διδακτική (και θεραπευτική) αξία της προτροπής "παρατήρησε τον παρατηρητή". Αυτό δεν μπορεί να γίνει από τον νου. Οτιδήποτε κάνει ο νους είναι παρατηρούμενο, επομένως δεν είναι αυτός που παρατηρεί. Ο παρατηρητής, ή η διαδικασία της παρατήρησης, είναι η επίγνωση.
Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
Διαβάστε επίσης:
