Υπάρχει ένα απόφθεγμα στο Ζεν που λέει: "Μη δίνετε στον νου μόνιμη κατοικία".
Μόνο όταν μπορέσουμε να απαγκιστρωθούμε από τις καθορισμένες ιδέες μας για τον τρόπο που θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, τότε μόνο γινόμαστε αρκετά ανοιχτοί για να βιώσουμε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι.
Για παράδειγμα, όταν κοιτάζουμε ένα τριαντάφυλλο δεν μπορούμε να απολαύσουμε τη μοναδικότητά του αν σκεφτόμαστε γι' αυτό τι είδος είναι, πόσο τέλειο είναι, τι ελαττώματα έχει, κ.λπ. Οι κρίσεις αυτές λειτουργούν σαν φίλτρο που μας εμποδίζει να χαρούμε αυτό το τριαντάφυλλο άμεσα για το άρωμά του, την υφή και το χρώμα του. Και έτσι χάνουμε το σύνολο της νέας εμπειρίας τού "να είσαι τριαντάφυλλο".
Έτσι ακριβώς ζούμε οι περισσότεροι, βιώνοντας τα πάντα μόνο κατά το ήμισυ, απλώς γιατί δεν είμαστε ανοιχτοί στο καινούριο. Κάνουμε πάντα συγκρίσεις πώς ήταν στο παρελθόν, κρίνοντας, ονομάζοντας, ταξινομώντας.
Αυτό ισχύει τόσο για τις σχέσεις όσο και για τα τριαντάφυλλα. Θεωρούμε τους συντρόφους μας δεδομένους, νομίζουμε πως τους γνωρίζουμε και σχετιζόμαστε μ' αυτούς εξαιτίας της συνήθειας και του παρελθόντος, αντί να τους επιτρέπουμε να μας εκπλήσσουν. Και κατόπιν αναρωτιόμαστε πού πήγε ο έρωτας, γιατί πλήττουμε, γιατί όλα φαίνονται ανούσια και βαρετά.
Αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε τόσο κολλημένοι στο παρελθόν που δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξαναγεννιέται ο ένας για τον άλλο κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι σταθερό. Όλα εξελίσσονται συνεχώς και είναι πάντα καινούργια.
*Από το βιβλίο "Γίνε ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου", Louis Proto, Εκδ. Αλκυών
Διαβάστε επίσης:
