"Δικό μου": Πώς η αίσθηση της ιδιοκτησίας θρέφει το Εγώ

Μια κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σαν να είναι πραγματική, είναι μια κατάσταση στην οποία πιστεύουμε ότι κάτι είναι δικό μας. Χωρίς την έννοια "δικό μου" όλες οι καταστάσεις και οι εμπειρίες είναι απρόσωπες και δεν γίνονται αντιληπτές ως "η πραγματικότητά μου".

Χωρίς "δικό μου" υπάρχει μόνο παρατήρηση. Γι’ αυτό οι συνειδητοί δάσκαλοι συμβουλεύουν να μην προσκολλόμαστε σε τίποτα, να μην προσωποποιούμε τίποτα, αλλά να αντιμετωπίζουμε όλες τις εμπειρίες μας ως παροδικά φαινόμενα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα στο χώρο της επίγνωσης.

Η έννοια "δικό μου" είναι η τροφή του Εγώ. "Η εικόνα μου, οι απόψεις μου, η γνώμη μου, τα πιστεύω μου, το παρελθόν μου, οι αναμνήσεις μου, οι πεποιθήσεις μου, οι ρόλοι μου, τα συναισθήματά μου, οι σκέψεις μου, οι φόβοι μου, οι ανασφάλειές μου, τα προβλήματά μου, οι σχέσεις μου", όλα αυτά υποδηλώνουν την ύπαρξη ενός κέντρου, ενός Εγώ, που κατέχει όλα αυτά τα στοιχεία. Πού βρίσκεται όμως αυτό το κέντρο;

Η ταύτιση του "είμαι" με τις σκέψεις και τις αισθήσεις δημιουργεί την εντύπωση ότι υπάρχει κάτι στο οποίο ανήκουν όλα αυτά τα αντικείμενα – οι εμπειρίες, οι αισθήσεις, οι σκέψεις, κ.τ.λ. Η ταύτιση με τις αισθήσεις του σώματος είναι η πρώτη ταύτιση που δημιουργεί την αντίστοιχη πεποίθηση "αυτό το σώμα είναι δικό μου και επομένως υπάρχω εγώ που έχω αυτό το σώμα". Το "υπάρχω εγώ που έχω αυτό το σώμα" είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, δεν είναι κάτι που αντιλαμβανόμαστε μέσα από τη βιωματική παρατήρηση. Οι αισθήσεις γίνονται αντιληπτές, αλλά το "εγώ" που ισχυρίζεται ότι του ανήκουν οι αισθήσεις δεν εντοπίζεται πουθενά.

Η έννοια "δικό μου" είναι ο μανδύας του Εγώ, που μόλις τον τραβήξεις για να δεις τι κρύβεται από πίσω δεν βρίσκεις τίποτα. Και αυτή είναι η στιγμή της αποκάλυψης. Τόση άγνοια, τόσα χρόνια, γιατί; Εκ μέρους τίνος; Όλα ήταν μια αθώα παρερμηνεία, ένα όνειρο που έλαβε τέλος, αφήνοντας χώρο στην αλήθεια να αναδυθεί.

Νίκος Μπάτρας