Νισαργκαντάττα: Η αποδοχή τού πόνου μάς απελευθερώνει

Νισαργκαντάττα: Δοκιμάστε να αποδεχτείτε τον πόνο και θα βρείτε μέσα στον πόνο μια χαρά, που η ευχαρίστηση δεν μπορεί να δώσει, για τον απλούστατο λόγο ότι η αποδοχή του πόνου σάς πηγαίνει πολύ βαθύτερα απ' ότι η ευχαρίστηση.

Ο προσωπικός εαυτός απ' την ίδια του την φύση σταθερά επιδιώκει την ευχαρίστηση και αποφεύγει τον πόνο. Το τέλος αυτού του προτύπου είναι και το τέλος του εαυτού. Το τέλος του εαυτού μαζί με τις επιθυμίες του και τους φόβους του σας καθιστά ικανό να επιστρέψετε στην πραγματική σας φύση, στην πηγή όλης της ευτυχίας και της γαλήνης. 

Η διηνεκής επιθυμία για ευχαρίστηση είναι η αντανάκλαση της αιώνιας αρμονίας μέσα μας. Αποτελεί παρατηρημένο γεγονός το ότι αποκτά κανείς την αυτοσυνείδηση, μόνον όταν βρεθεί κι εμπλακεί στη σύγκρουση μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου, η οποία απαιτεί επιλογή και απόφαση. 

Ο μεγαλύτερος καταστροφέας της πνευματικής υγείας στην ζωή είναι αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στην ευχαρίστηση και στον πόνο που προκαλεί οργή. Όταν ο πόνος γίνει αποδεκτός όπως είναι, ένα μάθημα και μια προειδοποίηση δηλαδή, και θεωρηθεί βαθειά και ληφθεί υπόψη, ο διαχωρισμός ανάμεσα στον πόνο και την ευχαρίστηση καταπίπτει. Γίνονται εμπειρία και τα δύο - οδυνηρή όταν υπάρχει αντίσταση, χαρούμενη όταν υπάρχει αποδοχή.

Ερώτηση: Θα συστήνατε την αποφυγή της ευχαρίστησης και την επιδίωξη του πόνου;

Νισαργκαντάττα: Όχι, ούτε και την επιδίωξη της ευχαρίστησης και την αποφυγή του πόνου. Αποδεχθείτε τα και τα δύο όπως έρχονται, απολαύστε και τα δύο όσο διαρκούν, αφήστε τα να φύγουν όπως πρέπει.

Ερώτηση: Γιατί ο πόνος είναι πιο αποτελεσματικός από την ευχαρίστηση;
 
Νισαργκαντάττα: Η ευχαρίστηση γίνεται πρόθυμα αποδεκτή, ενώ τον πόνο τον απορρίπτει ο εαυτός με όλες τις δυνάμεις του. Επειδή η αποδοχή του πόνου είναι και άρνηση του εαυτού, κι ο εαυτός στέκει ως εμπόδιο στον δρόμο της αληθινής ευτυχίας, η ολόψυχη αποδοχή του πόνου ελευθερώνει τους κρουνούς της ευτυχίας.
 
πό το βιβλίο "Είμαι Εκείνο", Σρι Νισαργκαντάττα Μαχαράτζ