Η αγάπη χωρίς όρους δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να οδηγεί στη θυματοποίηση. Σημαίνει απλώς ότι έχω σταθερή αγάπη για τον άλλον και για τον εαυτό μου και δεν φοβάμαι να καθορίζω όρια.
Τώρα, αν μπορούμε να μην μας νοιάζει αυτό που κάνει ο άλλος, αν μπορούμε να δώσουμε πολύ περισσότερο στον άλλον από αυτό που μας δίνει, καλά κάνουμε, αρκεί να το κάνουμε από αγάπη. Αν το κάνουμε από φόβο, αν το κάνουμε από κάποιο ρόλο, σαν τον ρόλο του θύματος, αν το κάνουμε σαν «πρέπει», και έχουμε μέσα μας παράπονο, πίκρα, ότι δίνουμε περισσότερο στον άλλον από όσα μας δίνει, τότε αυτό δεν είναι αγάπη. Αυτό είναι φόβος, προσκόλληση ή ρόλος.
Μπορούμε να δώσουμε πάρα πολλά στους άλλους, και να δεχτούμε πάρα πολλά από τους άλλους, αν πάντα γίνεται με αγάπη, και δεν χρεώνουμε τον άλλον συναισθηματικά μέσα μας, επειδή εμείς δίνουμε περισσότερο ή επειδή δεχόμαστε συμπεριφορές που μας στενοχωρούν. Αν στεναχωριόμαστε, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το εξηγήσουμε. Δεν είναι αγάπη αυτό. Αν έχουμε αγάπη, δεν στεναχωριόμαστε.
Τότε, όλο το θέμα είναι με ποιο κίνητρο θα δεχτούμε ή δεν θα δεχτούμε τις συμπεριφορές των άλλων και με ποια κίνητρα θα δώσουμε αυτό που ζητάνε οι άλλοι. Αν είναι με αγάπη, δεν υπάρχει θέμα. Αν είναι από φόβο σύγκρουσης, φόβο απόρριψης, φόβο μη χάσουμε τον άλλον, αν είναι από κάποιο ρόλο -ο ρόλος του σωτήρα, ο ρόλος του εξυπηρετικού, ο ρόλος του παιδιού, ο ρόλος του υπεύθυνου για την πραγματικότητα των άλλων ή ο ρόλος του θύματος-, τότε δεν είναι αγάπη, είναι ρόλος, είναι προγραμματισμός.
Ο καθένας θα πρέπει να σκεφτεί αυτό το ερώτημα: αν δέχεται συμπεριφορές από αγάπη ή από φόβο ή επειδή παίζει κάποιο ρόλο, και αν δίνει αυτά που δίνει από αγάπη, ή αν τα δίνει μέσα από κάποιο ρόλο ή κάποια "πρέπει".
Ρόμπερτ Νατζέμυ
Διαβάστε επίσης:
