Από το "σκέφτομαι άρα υπάρχω" στο "είμαι συνειδητός άρα υπάρχω"

Ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε σοβαρή οικονομική, οικολογική, και πολιτιστική κρίση, και αυτό θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε ως παγκόσμια πολιτισμική κρίση.

Το βασικό αίτημα που εκφράζεται μέσα απ᾽ αυτή τη κρίση για τις ανθρώπινες υπάρξεις είναι η εύρεση ενός τρόπου ύπαρξης, ο οποίος δεν κυριαρχείται απλά από την υπεραπασχόληση, την ασταμάτητη δράση και την ακατάσχετη τάση απόκτησης.

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από μια καινούργια σχέση με τον χρόνο, όχι μόνο εκείνης της παραγωγής και κατανάλωσης, δουλειάς και διασκέδασης, αλλά της συνειδητότητας και καθαρής επίγνωσης. Θα πρέπει να αναθεωρήσουμε το Καρτεσιανό "σκέφτομαι άρα υπάρχω", ή το πιο σύγχρονο "καταναλώνω άρα υπάρχω", και να επιστρέψουμε στην ουσία της ύπαρξης και στην αναλλοίωτη αλήθεια που την διαπερνάει ότι "είμαι συνειδητός άρα υπάρχω". 

Διαλογίζομαι σημαίνει ουσιαστικά ότι παίρνω χρόνο για να παραμείνω συνειδητός. Παίρνοντας ο καθένας μας χρόνο για να παραμείνει συνειδητός ανοίγεται σε έναν ευρύτερο χώρο επίγνωσης, έναν χώρο που όπως και ο καθαρός και κενός χώρος που μας περιβάλλει, μας επιτρέπει να διαλογιστούμε, να αποκτήσουμε προοπτική και καινούργιες ενοράσεις όσον αφορά ερωτήματα, έννοιες και προβληματισμούς που μπορεί να έχουμε κάποια στιγμή. 

Μόνο μέσα από μια τέτοια ευρύτερη και περισσότερο ευρύχωρη και διευρυμένη επίγνωση μπορεί η ανθρώπινη ύπαρξη να οδηγηθεί σε πιο βαθιές και σοφές αποφάσεις, και να βρει καλύτερες πρακτικές λύσεις τόσο σε προσωπικά όσο και σε οικουμενικά προβλήματα. Είναι μόνο μέσα από μια τέτοια διευρυμένη επίγνωση που μπορεί επίσης να σχετιστεί με άλλες ανθρώπινες υπάρξεις με έναν πιο διαλογιστικό και συνειδητό τρόπο, πετυχαίνοντας έτσι έναν θεραπευτικό μετασχηματισμό των ανθρώπινων σχέσεων. 

Η παγκόσμια κρίση που αντιμετωπίζουμε αποτελεί ένα σημείο καμπής μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, και ζητά από την ανθρωπότητα να γίνει πιο συνειδητή μέσα από μια πολιτιστική επανάσταση επίγνωσης. Μια επανάσταση που θα χαρακτηρίζεται από έναν εντελώς καινούργιο τρόπο εμπειρίας και γνώσης, ζωής και σχέσεων, σκέψης και συναισθήματος. Αυτό βέβαια απαιτεί καινούργιες μορφές εκπαίδευσης στην επίγνωση σε όλους τους τομείς της ζωής και της γνώσης, και όχι μόνο εκπαίδευση σε δεξιότητες ή αποστήθιση πληροφοριών. Πάνω απ᾽όλα απαιτεί μια βαθιά κατανόηση της καθαρής επίγνωσης ως την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης και της ζωής. 

Η καθαρή επίγνωση δεν είναι παράγωγο του εγκεφάλου, δεν περιορίζεται από το σώμα μας, και δεν αποτελεί ιδιοκτησία ατόμων ή ομάδων. Όλως αντιθέτως, έχει έναν ουσιαστικά απεριόριστο και οικουμενικό χαρακτήρα, αποτελώντας την "υπερ-προσωπική" διάσταση της ύπαρξης μας. Κατά συνέπεια, υπερβαίνει την ατομική ταυτότητα και κάθε άλλη κοινωνική, οικονομική, εθνική, πολιτιστική ή θρησκευτική. Η καθαρή επίγνωση είναι η ουσία του Πνεύματος, μία και αδιαίρετη. 

Κατά συνέπεια, όποιος καλλιεργεί την επίγνωση δεν εργάζεται μόνο για το δικό του καλό και την προσωπική του ευτυχία, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο – έναν κόσμο που υποφέρει λόγω έλλειψης επίγνωσης και που μάταια προσπαθεί να ανακουφιστεί θρέφοντας και ενδυναμώνοντας την χωριστικότητα και το ατομικό εγώ.