Διαχωρίζοντας το ψεύτικο εγώ από την επίγνωση

«Εγώ ακούω» δεν σημαίνει «εγώ λειτουργώ την ακοή». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της ακοής και των ήχων που γίνονται αντιληπτοί μέσω αυτής».

«Εγώ βλέπω» δεν σημαίνει «εγώ λειτουργώ την όραση». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της όρασης και των εικόνων που γίνονται αντιληπτές μέσω αυτής».

«Εγώ αγγίζω» δεν σημαίνει εγώ λειτουργώ την αφή. Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της λειτουργίας της αφής και των επιφανειών που γίνονται αντιληπτές μέσω αυτής».

«Εγώ νιώθω» δεν σημαίνει «εγώ δημιουργώ μια αίσθηση στο σώμα». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της ύπαρξης μιας αίσθησης στο σώμα».

«Εγώ σκέφτομαι» δεν σημαίνει «εγώ δημιουργώ τις σκέψεις». Σημαίνει «εγώ έχω επίγνωση της ύπαρξης των σκέψεων».

Όλα τα παρατηρούμενα -είτε είναι οι πέντε αισθήσεις και τα αντικείμενά τους (ακοή-ήχοι, όραση-εικόνες, κ.τ.λ), είτε είναι οι αισθήσεις του σώματος, είτε οι σκέψεις- αναγνωρίζονται από την επίγνωση και είναι μεταβαλλόμενα και παροδικά.

Μόνο η άγνοια αυτής της αλήθειας δημιουργεί την προσωποποίηση των εμπειριών, δηλαδή ένα ψεύτικο εγώ που υποτίθεται ότι λειτουργεί ή δημιουργεί την αντίληψη, τις αισθήσεις και τις σκέψεις. Αυτό το εγώ είναι χρήσιμο μόνο για πρακτικούς λόγους, όπως την επικοινωνία ή την καταγραφή των πολιτών στα κοινωνικά μητρώα. Όταν εκλαμβάνεται ως υπαρκτό, και μάλιστα ντύνεται με ταυτότητες και ρόλους, τότε αρχίζουν οι δυσάρεστες συνέπειες.

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com