Osho: Αγάπη και σχέσεις

Η αγάπη είναι μια κατάσταση της συνειδητότητάς σου. Όταν είσαι χαρούμενος, όταν υπάρχει χορός μέσα στο Είναι σου, κάτι αρχίζει να δονείται, να ακτινοβολεί από το κέντρο σου, κάτι αρχίζει να πάλλεται γύρω σου κι αρχίζει να φτάνει στους ανθρώπους, στα δέντρα, στα βράχια, στα αστέρια.

Όταν μιλάω για την αγάπη, μιλάω για αυτή την αγάπη - μια αγάπη που δεν είναι σχέση, αλλά μια κατάσταση του Είναι. Πάντοτε να θυμάσαι: Όποτε χρησιμοποιώ τη λέξη αγάπη, τη χρησιμοποιώ ως κατάσταση του Είναι, όχι σαν σχέση. Η σχέση είναι απλώς μια πολύ μικρή πλευρά της. Η δική σου ιδέα όμως για την αγάπη είναι βασικά η ιδέα της σχέσης, λες και οι σχέσεις είναι το παν. 

Η σχέση χρειάζεται μόνο επειδή εσύ δεν μπορείς να είσαι μόνος, επειδή δεν έχεις ακόμη την ικανότητα να διαλογίζεσαι. Γι’ αυτό και ο διαλογισμός είναι αναγκαίος πριν μπορέσεις να αγαπήσεις πραγματικά. Πρέπει κανείς να έχει την ικανότητα να είναι μόνος -εντελώς μόνος- και ταυτόχρονα να είναι τρομερά ευδαιμονικός.

Τότε μπορείς να αγαπήσεις. Τότε η αγάπη σου δεν είναι πια μια ανάγκη, αλλά ένα μοίρασμα. Δεν θα είσαι εξαρτημένος από τον άνθρωπο που αγαπάς. Θα μοιράζεσαι. Και το να μοιράζεσαι, είναι όμορφο. Αυτό όμως που συμβαίνει συνήθως στον κόσμο είναι ότι ούτε εσύ έχεις αγάπη μέσα σου, ούτε ο άνθρωπος που νομίζεις ότι αγαπάς έχει αγάπη μέσα του, όμως και οι δυο ζητάτε αγάπη από τον άλλον. Δυο ζητιάνοι ζητιανεύουν ο ένας από τον άλλον. Γι’ αυτό και οι εραστές τσακώνονται και καυγαδίζουν για το τίποτα - για ασήμαντα πράγματα.

Ο βασικός καυγάς είναι ότι ο καθένας από τους δυο θεωρεί ότι δεν παίρνει αυτό που έχει δικαίωμα να πάρει κι ότι ο άλλος τον ρίχνει. Και η αγάπη που βρίσκεται; Κανένας δεν σκοτίζεται για να δώσει αγάπη, οι πάντες θέλουν μόνο να πάρουν. Κι όταν οι πάντες θέλουν να πάρουν και κανένας δεν θέλει να δώσει, τότε οι πάντες αισθάνονται χαμένοι, κενοί, γεμάτοι ένταση. Το βασικό θεμέλιο λείπει και εσύ έχεις αρχίσει να χτίζεις το ναό χωρίς θεμέλια. Είναι αναπόφευκτο να πέσει και να καταρρεύσει οποιαδήποτε στιγμή. Και ξέρεις πόσες φορές έχει καταρρεύσει η αγάπη σου και όμως εξακολουθείς να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά.

Αν μπορείς να μάθεις κάτι από την αποτυχία της αγάπης, είναι το να γίνεις πιο συνειδητός, να γίνεις πιο διαλογιστικός. Και με το διαλογισμό, εννοώ την ικανότητα να είσαι χαρούμενος όταν είσαι μόνος. Πολύ σπάνια οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να είναι ευδαιμονικοί χωρίς κανέναν απολύτως λόγο - να κάθονται απλώς σιωπηλά και να είναι ευδαιμονικοί! Οι άλλοι θα τους περνάνε για τρελούς, επειδή η ιδέα της ευτυχίας είναι ότι πρέπει να έρχεται από κάποιον άλλον.

Να κάθεσαι όμως μόνος σου μέσα στο δωμάτιο σου και να είσαι ευδαιμονικός; Πρέπει να έχεις τρελαθεί! Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να υποψιάζονται ότι παίρνεις ψυχοφάρμακα. Ναι, ο διαλογισμός είναι η υπέρτατη ψυχεδέλεια! Απελευθερώνει τις ίδιες σου τις ψυχεδελικές δυνάμεις. Απελευθερώνει το ίδιο σου το φυλακισμένο μεγαλείο. Και γίνεσαι τόσο χαρούμενος, που δεν χρειάζεσαι να έχεις καμία σχέση. Κι όμως μπορείς να σχετίζεσαι με τους ανθρώπους.

*Από το βιβλίο "Οικειότητα - Η εμπιστοσύνη στον εαυτό και στους άλλους", Osho, Εκδ. Ρέμπελ