Συχνά εξαπατούμε τον εαυτό μας επιδιώκοντας απατηλούς στόχους

Ζωή δεν είναι απλώς να είσαι ικανοποιημένος με το να τριγυρίζεις άσκοπα σύμφωνα με τα καπρίτσια τυχαίων συναντήσεων και περιστάσεων, βγάζοντάς τα πέρα κάθε μέρα όσο καλύτερα μπορείς.

Δεν εννοώ ότι πρέπει να αποφασίζουμε όταν ξυπνάμε το πρωί ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά μου φαίνεται ότι πρέπει να βλέπουμε μια ορισμένη συνέχεια, μια γραμμή προόδου προς αυτό που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Σε ορισμένους ανθρώπους δεν αρέσει η ιδέα της διαρκούς αυτοβελτίωσης. Παρ' όλα αυτά, μπορούμε πράγματι να δουλεύουμε με τον εαυτό μας μήνα τον μήνα, χρόνο τον χρόνο, όχι για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας, αλλά για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πιο αλτρουιστές και σοφοί άνθρωποι. [...]

Θυμάμαι έναν από τους Θιβετιανούς δασκάλους μου να μου λέει μια μέρα στην Τάιμς Σκουέρ της Νέας Υόρκης, καταμεσής στις ταμπέλες από νέον που διαρκώς απαιτούσαν να τις κοιτάξουμε: «Προσπαθούν να μου κλέψουν το μυαλό!»

Ανά πάσα στιγμή, ανεξάρτητοι από οποιαδήποτε εξωτερική επιρροή, πρέπει να μπορούμε να αναρωτηθούμε: «Τι πραγματικά αξίζει; Τι θα μου επιτρέψει να σκεφτώ στο τέλος της χρονιάς ότι δεν σπατάλησα τον χρόνο μου;». Μπορούμε να θέτουμε το ερώτημα αυτό στον εαυτό μας τακτικά. Και όταν μετά από είκοσι χρόνια κοιτάξουμε πίσω, θα πρέπει να έχουμε το ίδιο αίσθημα με τον αγρότη που έχει κάνει το καλύτερο δυνατό για να καλλιεργήσει τα χωράφια του. Ακόμα κι αν τα πράγματα δεν γίνονται πάντα όπως ελπίζουμε ότι θα ευοδωθούν, και πάλι θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να πούμε «Δεν μετανιώνω, γιατί έκανα το καλύτερο που μπορούσα μέσα στα όρια της ικανότητάς μου». [...]

Ψυχολόγοι της ευτυχίας, όπως ο Daniel Gilbert, λένε ότι η ίδια η προσπάθεια είναι που φέρνει την ικανοποίηση. Μόλις πετύχουμε τον στόχο, νιώθουμε κάπως απογοητευμένοι. Σε μια συζήτηση που είχα μαζί του, το έθεσα ως εξής: «Αν, για παράδειγμα, θέλω μια Μαζεράτι, θα είμαι ενθουσιασμένος και κατά βάση “ευτυχισμένος” ενόσω κάνω χίλιες προσπάθειες για να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζομαι για να την αγοράσω. Αλλά μόλις αποκτήσω το αυτοκίνητό μου, θα αρχίσω να φοβάμαι μη μου το γρατσουνίσουν ή μη μου το κλέψουν, και στο τέλος δεν θα μου φέρει την ευτυχία που ήλπιζα». Όσο υπάρχει σύγχυση ως προς το τι τελικά φέρνει την ευτυχία, είναι γεγονός ότι θα νιώσετε απογοήτευση μόλις πετύχετε τον στόχο σας. 

Αλλά αν ο στόχος αξίζει τον κόπο, όπως, για παράδειγμα, αν θέλω να καλλιεργήσω τη σοφία ή την αλτρουιστική αγάπη, τότε τόσο το μονοπάτι όσο και ο στόχος θα προσφέρουν ικανοποίηση. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά εξαπατούμε τον εαυτό μας επιδιώκοντας απατηλούς στόχους, όπως ο πλούτος, η φήμη, η σωματική ομορφιά, περισσότερα υλικά αγαθά - που όλα τους είναι απλώς καπνός και καθρέφτες, και δεν συμβάλλουν πραγματικά στην ανάπτυξή μας.

~Matthieu Ricard

*Από το βιβλίο "Τρεις φίλοι σε αναζήτηση της σοφίας", Christophe André, Alexandre Jollien, Matthieu Ricard, Εκδ. Πεδίο