Το απόφθεγμα της ημέρας
"Αν συνειδητοποιήσεις ότι τα πάντα αλλάζουν συνέχεια, θα δεις ότι δεν έχει νόημα να προσπαθείς να κρατηθείς από κάπου."
~Λάο Τσε

Ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία που μας προσφέρει η καραντίνα

Καλή Μέρα... αγαπημένοι μου Ελεύθεροι πολιορκημένοι!

Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται ποτέ να συνδράμω στο αρνητικό κλίμα των ημερών, όπου κανείς δεν βλέπει ευκαιρία αλλά μόνο κρίση.

Η ζωή όλων μας αποδεικνύεται για άλλη μια φορά απρόβλεπτη και εύθραυστη. 

Πιαστήκαμε για άλλη μια φορά στον «ύπνο»! 

Εκεί που ο καθένας από εμάς κάνει σχέδια για το μέλλον και θεωρεί τα πάντα ως δεδομένα και άμεσα ελεγχόμενα, τα πάντα ξαφνικά ανατρέπονται. 

Και τότε μας καταβάλει το άγχος, η αγωνία, ο φόβος και ενίοτε ο πανικός. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί σε εμένα; Γιατί τώρα; 

Τα άλλοτε σπουδαία και σημαντικά, αρχίζουν να φθείρουν ή να καταρρέουν και το μόνο που προέχει είναι η εξασφάλιση της επιβίωσης και της ατομικής μας υγείας. 

Και ενώ όλοι γκρινιάζαμε και παραπονιόμασταν ότι δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο για να γυμναστούμε, να φάμε σωστά, να ξεκουραστούμε, να διαβάσουμε, να παίξουμε με τα παιδιά μας, να επικοινωνήσουμε με φίλους, τώρα και πάλι γκρινιάζουμε... 

Γιατί μέσα στην καραντίνα της οικίας, αντί να γαληνέψουμε και να αφουγκραστούμε την εσωτερική μας φωνή η οποία απαιτεί απομόνωση και σιωπή για να προσφέρει λύσεις, εμείς δεν αντέχουμε τον περιορισμό και αισθανόμαστε και πάλι αδικημένοι. 

Πόσο δύσκολο τελικά είναι να αντικρίσει κανείς τον αληθινό του εαυτό, τον οποίο έχει για χρόνια λησμονήσει και πλέον δεν τολμά καν να ξανασυναντήσει; 

Θεωρούμε τα όσα βιώνουμε συνωμοσία των λίγων εναντίων των πολλών. Βλέπουμε και πάλι παντού εχθρούς που θέλουν τον αφανισμό μας. 

Όσοι «νοιάζονται» για εμάς σπεύδουν να μας τρομοκρατούν για επερχόμενη αποκάλυψη, για προφητείες αγίων, για πείνα, πολέμους, πληθυσμιακό έλεγχο, εμβόλια και ψηφιακές ταυτότητες. 

Μεταθέτουμε και επιρρίπτουμε συνεχώς ευθύνες σε τρίτους, χωρίς να αναλογιζόμαστε ότι στα πάντα έχουμε συμμετοχή και ευθύνη όλοι μας ανεξαιρέτως. 

Παντού φόβος, αγωνία, τρομολαγνεία. Μια κατάσταση που καταδεικνύει την πλειοψηφία των Ελλήνων. 

Που είναι λοιπόν η λογική κρίση μας; Που είναι η ανθρώπινη αισιοδοξία και ελπίδα; Που είναι η αγάπη και η εμπιστοσύνη στο συνάνθρωπο και στη θεία Πρόνοια; 

Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται ποτέ να συνδράμω στο αρνητικό κλίμα των ημερών, όπου κανείς δεν βλέπει ευκαιρία αλλά μόνο κρίση. 

Νιώθω γαλήνη και ηρεμία γιατί αυτή την κρίσιμη περίοδο μας δίνεται ακόμη μια τεράστια ευκαιρία. Μια νέα, χρυσή ευκαιρία να αφ-υπνιστούμε και να μετα-νοήσουμε. 

Μια χρυσή ευκαιρία να αξιοποιήσουμε την κατ' οίκον καραντίνα προς όφελός μας. 

Ας αναλογιστούμε την προσωπική μας ευθύνη για όσα βιώνουμε και ας υποσχεθούμε ότι θα αλλάξουμε. 

Να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, τρόπο συμπεριφοράς, τρόπο ζωής και τρόπο διατροφής. 

Γιατί το οφείλουμε στον εαυτό μας, στην οικογένεια μας, στους φίλους μας, στους συνανθρώπους μας, στον πλανήτη που μας φιλοξενεί και κύρια στον Δημιουργό που συνεχίζει να μας τροφοδοτεί με το υπέρτατο ΔΩΡΟ. 

Την ίδια τη Ζωή. 

Με αγάπη,

Μιχελής Γιανναράκης