Είναι κακό να ζω στον κόσμο μου;

Την ερώτηση αυτή την ακούμε πού και πού από κάποιους που προβληματίζονται για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να ζεις και πώς να σχετίζεσαι με τον κόσμο.

Η απάντηση στο ερώτημα "αν είναι κακό να ζω στον κόσμο μου" είναι "όχι, δεν είναι καθόλου κακό. Ίσα-ίσα που είναι απολύτως φυσιολογικό, υγιές και απαραίτητο". Μόνο οι ενοχικές σκέψεις δημιουργούν τέτοιους προβληματισμούς: "Μήπως είμαι κακός άνθρωπος αν δεν γνωρίζω για όλες τις αδικίες και τις κακουχίες που συμβαίνουν στον κόσμο και δεν αντιδράω γι' αυτές;". Ή ακόμα: "Μήπως είμαι κακός αν δεν προσαρμόζομαι στον προγραμματισμό του άλλου και δεν ικανοποιώ τις επιθυμίες και τις προσδοκίες του;".

Για την ακρίβεια, όλοι ζουν στον κόσμο τους. Ο καθένας από εμάς βιώνει τον κόσμο έτσι όπως προβάλλεται από μέσα προς τα έξω. Ο νοητικός και σωματικός προγραμματισμός τού καθενός δημιουργεί ερμηνείες, υποθέσεις, πεποιθήσεις, συναισθήματα, αισθήσεις και αντιδράσεις. Αυτά αποτελούν τον κόσμο μας. Κανείς δεν μπορεί να ζει στον ίδιο κόσμο με κάποιον άλλον. Οι σκέψεις, οι πέντε αισθήσεις και τα συναισθήματα αναγνωρίζονται από τον καθένα ξεχωριστά. Τίποτα από αυτά δεν μοιραζόμαστε με τους άλλους.

Εάν υπάρχει ένα κοινό και όμοιο πεδίο ύπαρξης, αυτό είναι το πεδίο της παρατήρησης και της επίγνωσης. Μόνο ως παρατηρητής (επίγνωση, συνείδηση, αντίληψη) μπορείς να βιώσεις ένα φαινόμενο (του σώματος ή του νου) και να το γνωρίσεις έτσι όπως πραγματικά είναι. Από τη στιγμή που θα εμπλακείς με οποιοδήποτε φαινόμενο των εμπειριών σου, το βιώνεις μέσα από υποκειμενικά φίλτρα. 

Η στάση της αναγνώρισης ενός φαινομένου (νοητικού ή σωματικού) είναι ίδια για όλους, ενώ τα φαινόμενα είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους - π.χ. ο φόβος είναι διαφορετικός στον καθένα και σαν αίσθηση και σαν ένταση. Δεν μπορούν δύο άνθρωποι να βιώσουν το φόβο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Δεν είναι καθόλου κακή λοιπόν η συμβουλή "φτιάξε έναν μικρόκοσμο και ζήσε μέσα σ' αυτόν". Δεν σημαίνει ότι αποκόβεσαι από το περιβάλλον και δεν σ' ενδιαφέρει πια τι συμβαίνει στον κόσμο ή στον διπλανό σου. Σημαίνει ότι δεν εμπλέκεσαι προσωπικά με γεγονότα και φαινόμενα που δεν ανήκουν άμεσα στον δικό σου κόσμο. Σημαίνει επίσης ότι δεν επιτρέπεις σε παροδικά φαινόμενα και γεγονότα να απορροφούν την προσοχή σου και την ενέργειά σου. 

Το να φτιάξει ο καθένας για τον εαυτό του έναν μικρόκοσμο και να ζει καλά μέσα σ' αυτόν, απαιτεί τον καθορισμό ξεκάθαρων ορίων χωρίς ενοχές. Τα όρια αυτά δεν σχετίζονται τόσο με το "μέσα" και το "έξω", όσο με τη στάση που αναπτύσσει κανείς απέναντι σε όλα τα φαινόμενα. Ακόμα και τα φαινόμενα του "δικού μας κόσμου" (π.χ. τις σκέψεις και τις αισθήσεις του σώματος), πρέπει να τα βιώνουμε ως παροδικά φαινόμενα και να μην τα αφήνουμε να μας απορροφούν ολοκληρωτικά.

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com