Η αυτοεικόνα πρέπει να αναγνωριστεί ως παροδικό φαινόμενο

Στην ερώτηση "από τι κινδυνεύω" ο νους πάντα θα έχει κάτι να πει. Στην ερώτηση "τι είναι το εγώ που ισχυρίζεται ότι κινδυνεύει" η απάντηση δεν είναι τόσο προφανής.

Αν δεν κινδυνεύει το σώμα, τότε ποιος κινδυνεύει; Τι είναι το "εγώ" στο "εγώ κινδυνεύω"; Τι μορφή έχει αυτό το "εγώ";

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο φόβος εμφανίζεται από συνήθεια, γιατί δεν εξετάσαμε ποτέ τη φύση του "εγώ" που νιώθει ότι κινδυνεύει.

Το "εγώ" αυτό είναι ένα πακέτο σκέψεων και αισθήσεων στο σώμα που αποτελεί τη λεγόμενη "αυτοεικόνα" - αυτό που πιστεύω ότι είμαι.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ψευδή εαυτό που, με τα χρόνια και χωρίς να το καταλάβουμε, απέκτησε τα ηνία της ζωής μας. Τον θρέψαμε με την προσοχή μας, τον πιστέψαμε και τον βάλαμε στο προσκήνιο όλων των εμπειριών μας.

Για να απαλλαγούμε από την κυριαρχία του πρέπει να τον εκθρονίσουμε. Για να τον εκθρονίσουμε πρέπει να τον παρατηρήσουμε και να τον αναγνωρίσουμε ως ένα φαινόμενο του νου και του σώματος. 

Τη θέση του πρέπει να πάρει αυτό που θα αναγνωριστεί ως η πραγματική φύση του "εγώ". Και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από κάτι που είναι πάντα παρόν σε όλες τις εμπειρίες μας. Όχι κάτι που εμφανίζεται προσωρινά μέσα από παροδικά φαινόμενα όπως είναι οι σκέψεις και οι αισθήσεις.

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...