Η απελευθέρωση της Ύπαρξης από τον μηχανισμό της ταύτισης

Όταν κάποιος μεταβαίνει από την παντελώς ασυνείδητη κατάσταση στην Παρατήρηση, αρχίζει όλο και πιο συχνά να έρχεται στο πεδίο αυτό η έννοια του "ατόμου".

Αυτό που παρατηρεί δηλαδή κανείς είναι τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεριφοράς απέναντι σε τρίτους και τον εαυτό μας, και η "προσωπική ιστορία", η οποία ενώνει τις αναμνήσεις που έχουμε συλλέξει κατά τη διάρκεια της ζωής μας.

Έτσι, καθώς σιγά σιγά αναγνωρίζεται όλο και πιο συχνά η εμφάνιση του "ατόμου" στις διάφορες καταστάσεις της ζωής, στοχοποιείται η υπέρβασή του ή η διάλυσή του. Δεν ευθύνεται όμως "το άτομο" ή ο "προγραμματισμός του ατόμου" για τα δυσάρεστα συναισθήματα ή τις επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις (και κατ' επέκταση τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές). 

Υπάρχει μία ακόμα παράμετρος εξαιρετικά λεπτοφυής και ανεπαίσθητη, η οποία είναι αυτή που ευθύνεται για όλο τον ψυχικό πόνο, την ψευδαίσθηση του ελέγχου και τη δυσφορία σε κάθε επίπεδο συνολικά: ο μηχανισμός της ταύτισης. 

Ο μηχανισμός αυτός, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ένα ακόμα ψυχικό φαινόμενο το οποίο ποικίλει σε ένταση και διάρκεια. Όντας ενεργός, υπάρχει ταύτιση ανάλογα με την έντασή του. Από το "εγώ είμαι ο Τάδε που μου συμβαίνει αυτό", έως το "εγώ μόνο Είμαι". Σαν ένα μαγικό αόρατο πέπλο, συνδέει τα παρατηρούμενα αντικείμενα (σκέψεις, συναισθήματα, προγραμματισμός, το Είμαι, οτιδήποτε) με την Ύπαρξη. Όντας ανενεργός, οτιδήποτε και να εμφανισθεί εντός του πεδίου των εμπειριών παραμένει απρόσωπο ανεξάρτητα από την έντασή του.

Μόλις λοιπόν κατανοηθεί η λειτουργία του μηχανισμού της ταύτισης και εμπεδωθεί βιωματικά η παροδική του φύση και η ποικιλία των εντάσεών του, μπαίνει και αυτός στο πεδίο των παρατηρούμενων αντικειμένων. Και εκεί ξεκινά η απελευθέρωση της Ύπαρξης, που μπορεί να γνωρίζει άκριτα, απρόσωπα και ελεύθερα οτιδήποτε εμφανίζεται.

Ηρώ Παπαδοπούλου