Πώς να απελευθερωθούμε από ένα δύσκολο παρελθόν

Ό,τι και αν έχει συμβεί στη ζωή μας, όποια εμπειρία και αν έχουμε βιώσει -απώλεια αγαπημένου προσώπου, δύσκολο διαζύγιο, ταραγμένα παιδικά χρόνια, κ.λπ-, πρέπει να μάθουμε να μην κουβαλάμε πια μαζί μας το βάρος του παρελθόντος.

Το να κουβαλάμε το παρελθόν μαζί μας στο παρόν είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος. Σε πολλές περιπτώσεις είναι ασήκωτο και αβίωτο. Το αναμάσημα των αναμνήσεων, των περασμένων εμπειριών και η αναβίωση των παλιών συναισθημάτων, δεν ωφελεί τη ζωή μας στο παρόν.

Το πρώτο βήμα για να γίνει η υπέρβαση του παρελθόντος, είναι να κατανοήσουμε τι είναι το παρελθόν. Το παρελθόν δεν υπάρχει ως βιωματική εμπειρία. Υπάρχει είτε ως αναμνήσεις (σκέψεις), είτε ως προγραμματισμός και πεποιθήσεις που έχουν διαμορφώσει το Εγώ, είτε ως αποθηκευμένα συναισθήματα στο σώμα. Όλα αυτά μπορούμε να τα δούμε ως παρατηρούμενα φαινόμενα που εμφανίζονται μέσα μας στο παρόν, χωρίς να ανατρέχουμε στην "ιστορία μας".

Αν το σύμπτωμα του παρελθόντος είναι π.χ. τα αισθήματα ανεπάρκειας ή ο φόβος, πρέπει να αναγνωρίζουμε αυτά τα φαινόμενα τη στιγμή που εμφανίζονται. Για να το κάνουμε αυτό δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην έννοια του παρελθόντος. Αφού οτιδήποτε βιώνουμε εμφανίζεται στο παρόν, πρέπει να ενισχύσουμε τη σχέση  μας με το παρόν για να χάσουν αυτά τα φαινόμενα τη δύναμη που έχουν να μας παρασέρνουν στην ιδέα του παρελθόντος.

Ό,τι ισχύει για το παρελθόν ισχύει και για το μέλλον. Το μέλλον υπάρχει μόνο ως σκέψεις, όχι ως βιωματική εμπειρία. Επομένως, τις σκέψεις για το μέλλον πρέπει να τις αναγνωρίζουμε ως σκέψεις και να τις ξεχωρίζουμε σε χρήσιμες (πρακτικές, κατανόηση, οργάνωση) και άχρηστες (εγωϊκές, κριτική, άσκοπη ανησυχία).

Ο πόνος και η δυστυχία από το αναμάσημα του παρελθόντος, δημιουργούνται από το γεγονός ότι επιφορτίζουμε συναισθηματικά κάτι το οποίο δεν είναι πραγματικό. Η υπέρβαση του παρελθόντος όμως δεν γίνεται διά παντός μέσα σε μια στιγμή. Σε μια στιγμή, ή για μερικά δευτερόλεπτα και λεπτά, μπορούμε να έρθουμε στο παρόν στρέφοντας όλη μας την προσοχή στις εμπειρίες που έχουμε τώρα: τις αισθήσεις του σώματος, τις πέντε αισθήσεις της αντίληψης και τις σκέψεις, αλλά χωρίς να εμπλεκόμαστε μαζί τους - απλώς να τις παρατηρούμε και να τις αφήνουμε να φεύγουν.

Αυτή τη στάση πρέπει να αναπτύξουμε και να μάθουμε να μην προσκολλόμαστε στα παροδικά φαινόμενα. Ακόμα και αν εμφανίζονται κάποια συμπτώματα (όπως ο φόβος, η κατάθλιψη, τα αισθήματα ανεπάρκειας, κ.ά) που χρειάζονται περαιτέρω επεξεργασία μέχρι να αποδυναμωθούν, το να μάθουμε να παρατηρούμε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας στο παρόν, είναι η αρχή της θεραπείας. 

Η θεραπεία ξεκινάει από τη στιγμή που αρχίζει κάποιος να διακρίνει και να αναγνωρίζει αυτά που συμβαίνουν μέσα του σε επίπεδο σκέψεων, πεποιθήσεων, αισθήσεων και συναισθημάτων. Η αναγνώριση αυτή είναι που λύνει τα συμπλέγματα και απελευθερώνει από μέσα μας όλα αυτά που πρέπει να δούμε, να αποδεχτούμε και να αφήσουμε να φύγουν. Η σωστή στάση απέναντι σ' αυτά τα φαινόμενα είναι η στάση της μη αντίστασης και της αποδοχής. Όπως λέει και ο Έκχαρτ Τόλλε:όνο αν συμφιλιωθούμε με κάτι θα μπορέσουμε να το αφήσουμε να φύγει. Όσο του αντιστεκόμαστε το δυναμώνουμε."

Βοηθάει επίσης πολύ το να βρούμε τους κατάλληλους ανθρώπους για να εκφράσουμε ό,τι νιώθουμε, γνωρίζοντας όμως ότι δεν θα μας κρίνουν και δεν θα νιώσουμε ντροπή ή ενοχή.

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com