Ρούπερτ Σπάιρα: Πνευματικές διδασκαλίες και ψυχοθεραπεία

Στο παρακάτω κείμενο, ο Ρούπερτ Σπάιρα, πνευματικός δάσκαλος της σχολής του μη δυϊσμού, απαντάει σε ερώτηση μιας κλινικής ψυχολόγου για το πώς συνδυάζεται ο μη δυϊσμός με την ψυχοθεραπεία και αν αυτού του τύπου οι διδασκαλίες μπορούν να εφαρμοστούν σε ανθρώπους με σχιζοφρένεια, αυτισμό, αλτσχάιμερ και άλλες ψυχικές διαταραχές.

Ρούπερτ Σπάιρα: Αυτές οι διδασκαλίες αφορούν όλους τους ανθρώπους που είναι νοητικά "φυσιολογικοί", δηλαδή όσοι διαθέτουν το κοινό Εγώ. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που η νοητική τους κατάσταση απέχει πολύ από την κανονική. Και όταν λέω "κανονική" εννοώ το συμβατικό Εγώ. Αν και θεωρητικά η φυσιολογική κατάσταση του μυαλού αυτών των ανθρώπων, είτε είναι σχιζοφρενείς είτε οτιδήποτε άλλο, είναι ακριβώς η ίδια καθαρή συνειδητότητα όπως ακριβώς και σε εμάς, δεν τους είναι δυνατό να κατανοήσουν σωστά αυτές τις διδασκαλίες.

Αυτό ισχύει και σε λιγότερο ακραίες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, αν ένας άνθρωπος με κανονικό Εγώ (που δεν έχει ακούσει ποτέ του για αυτές τις διδασκαλίες), απευθυνθεί σε έναν ψυχοθεραπευτή (ο οποίος γνωρίζει αυτές τις διδασκαλίες) για να λύσει ένα πρόβλημα που έχει στη σχέση του, ο ψυχοθεραπευτής δεν θα ξεκινήσει λέγοντάς του "είσαι ο κενός χώρος της επίγνωσης, μέσα στον οποίο εμφανίζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου"! Ακόμα δηλαδή και σ' αυτές τις περιπτώσεις που είναι πιο κοινές, ο σωστός τρόπος δεν είναι το να ξεκινάς μ' αυτές τις διδασκαλίες.

Φαντάσου να υπήρχε μία μαγική φωτογραφική μηχανή, που αντί να συλλαμβάνει τα αντικείμενα που βρίσκονται στον εξωτερικό κόσμο, να σου δείχνει όλα αυτά που έχεις μέσα σου και προβάλλεις προς τα έξω. Αν έδινες μια τέτοια μηχανή σε έναν τέτοιον άνθρωπο, θα φωτογράφιζε τις εμπειρίες του και θα ήταν γεμάτες από δυστυχία. Αλλά αν έστρεφε τη μηχανή προς το μέρος του και φωτογράφιζε αυτό που του επιτρέπει να έχει επίγνωση της δυστυχίας του, θα έβλεπε μόνο μια λευκή κενή οθόνη. Δεν θα υπήρχε ίχνος δυστυχίας.

Επειδή αυτοί οι άνθρωποι εμπλέκονται ενεργά με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, έχουν συνηθίσει να στρέφουν την προσοχή τους συνεχώς προς τα αντικείμενα έξω από αυτούς. Γι' αυτό, εγώ προσωπικά, δεν θα ανέφερα ούτε καν τον διαλογισμό με μάντρα. Θα μιλούσα μαζί τους για το πρόβλημα που έχουν. Αν κάποιος έχει ένα πρόβλημα στη σχέση του, θα του έλεγα "πες μου, τι σου έκανε ο/η σύντροφός σου, μίλα μου για το πρόβλημά σου, πώς αισθάνεσαι", κ.τ.λ.

Στην πρώτη συνεδρία θα έκανες μόνο ένα βηματάκι, απλά και μόνο ακούγοντάς τον να σου μιλάει για το πρόβλημά του. Και μπορεί να τον άκουγες να σου μιλάει για τις επόμενες έξι συνεδρίες. Υποθέτοντας ότι θα συνέχιζε τη θεραπεία, μετά από ενάμιση χρόνο, εντελώς διαισθητικά, θα αντιλαμβανόσουν ίσως ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή να του θέσεις το ερώτημα "τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που έχει επίγνωση των εμπειριών σου;" Και αν είσαι ευαίσθητος και καλός θεραπευτής που δεν πιέζει τον ασθενή του, θα ήξερες ότι θα ήταν η σωστή στιγμή αυτή για να του το πεις. Και θα του δημιουργούσες έτσι μια βαθιά αφύπνιση, μια συνειδητοποίηση.

*Απόσπασμα από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Ρούπερτ Σπάιρα
Μετάφραση: Ν. Μπάτρας