Από το Εγώ στην αποδοχή των συμπτωμάτων

Όταν αρχίζουμε να αποκτάμε επίγνωση των νοητικών και συναισθηματικών μοτίβων που δρουν μέσα μας, το ασυνείδητο γίνεται σιγά-σιγά συνειδητό.

Ενώ πριν υπήρχε απόλυτη ταύτιση με αυτά τα μοτίβα, μέσα από τα οποία διαμορφώναμε την εικόνα για τον εαυτό μας, πλέον αποταυτιζόμαστε από αυτά και σταματάμε να τα θρέφουμε. 

Η ταύτιση με τον νου είναι το Εγώ. Η αποταύτιση δηλώνει ότι πλέον αυτά τα μοτίβα επαναλαμβάνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας του νου και του οργανισμού, που έχουν μάθει να αντιδρούν σε συγκεκριμένα ερεθίσματα (είναι η λεγόμενη εξαρτημένη μάθηση). Το ότι κάποιος αποκτά επίγνωση κάποιων σκέψεων που επαναλαμβάνει ο νους του συνεχώς, όπως π.χ. τη σκέψη "είμαι ανεπαρκής" (σε όλες τις πιθανές εκδοχές της), δεν σημαίνει και ότι αυτές οι σκέψεις θα εξαφανιστούν αμέσως.

Το Εγώ διαθέτει, εκτός από το νοητικό κομμάτι, και το συναισθηματικό. Κάποιες σκέψεις μπορεί να πυροδοτούν αυτόματες συναισθηματικές αντιδράσεις και το άτομο να αισθάνεται φόβο, απελπισία, θλίψη, κ.ά, χωρίς να γνωρίζει ότι τα συναισθήματα αυτά αποτελούν απλώς την αντίδραση του οργανισμού στις σκέψεις. Τα συναισθήματα βοηθούν στην ανατροφοδότηση του νου και στην περαιτέρω παραγωγή αρνητικών σκέψεων, που, με τη σειρά τους, τροφοδοτούν τα αρνητικά συναισθήματα. Με τα χρόνια, δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος μεταξύ σκέψεων και συναισθημάτων, ο οποίος είναι σαν να αποκτά τον δικό του ρυθμό και τη δική του νοημοσύνη.

Το σημαντικό εδώ είναι να κατανοήσουμε ότι αυτά τα μοτίβα αποτελούν απλώς συμπτώματα της ταύτισης με τον νου και της συσσώρευσης συναισθημάτων, ακόμα και από τη βρεφική και προλεκτική περίοδο της ζωής μας, τότε που αισθανόμασταν φόβο αλλά ήμασταν ανίκανοι να τον εκφράσουμε με λέξεις ή να αμφισβητήσουμε την απειλητική φύση των φοβογόνων ερεθισμάτων. Αυτός ο φόβος μπορεί να έχει εγκατασταθεί μέσα μας υπό τη μορφή ενέργειας και να αναβιώνει κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση αντίστοιχη με την πρωταρχική.

Από τη στιγμή που κάποιος αρχίζει να παρατηρεί αυτά τα μοτίβα, διαλύει την ταύτιση και δεν μιλάμε πλέον για Εγώ. Το Εγώ μετατρέπεται σε συμπτώματα που επαναλαμβάνονται εξαιτίας του προγραμματισμού του νου και του οργανισμού. Η συνειδητοποίηση αυτή μάς απελευθερώνει από τις σκέψεις που στρέφουμε ενάντια στον εαυτό μας, όταν προσπαθούμε να αξιολογήσουμε την πρόοδό μας στην πορεία μας να γίνουμε πιο συνειδητοί και να απαλλαγούμε από κάποια συμπτώματα - δεν πάσχουμε πλέον από το Εγώ, αλλά από τα συμπτώματα που επαναλαμβάνονται λόγω προγραμματισμού.

Αυτά τα συμπτώματα δεν θα φύγουν αμέσως. Για να εξασθενίσουν πρέπει να αναπτύξουμε απέναντί τους μια στάση επίγνωσης και μη επικριτικής αποδοχής. Σ' αυτό το στάδιο αποδεχόμαστε τα συμπτώματα καθώς τα παρατηρούμε να ξανάρχονται, αλλά δεν ταυτιζόμαστε μαζί τους και δεν τα χρησιμοποιούμε για να καταλήξουμε σε οποιοδήποτε συμπέρασμα που αφορά την αξία μας ή την αυτοεικόνα μας. Τα αναγνωρίζουμε ως το αποτέλεσμα του προγραμματισμού του νου και του οργανισμού και δεν σημαίνουν τίποτα περισσότερο για εμάς. 

Μετά από καιρό θα δούμε ότι τα μοτίβα με τα οποία κάποτε ήμασταν απολύτως ταυτισμένοι και τα πιστεύαμε σαν να ήταν μια αδιέξοδη πραγματικότητα στη ζωή μας, θα έχουν χάσει τη δύναμή τους. Αν και μπορεί να μην εξαφανιστούν ποτέ εντελώς, δεν θα μας ενοχλούν, γιατί δεν θα ταυτιζόμαστε μαζί τους και δεν θα τα χρησιμοποιούμε για να τα στρέφουμε ενάντια στον εαυτό μας. 

Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com